"ปล่อยนะ" ข้าวปุ้นดิ้นสุดแรงที่มีอยู่ แต่ก็รู้แหละว่าสู้แรงของเขาไม่ได้ แต่เธอจะอยู่เฉยปล่อยให้เขาเล้าโลมแบบนี้ต่อไปก็ไม่ได้อีก
"ไอ้นั่นมันเป็นใคร" น้ำเสียงทุ้มพูดออกมาเพียงแค่ลมผ่านปาก ถ้าไม่อยู่ใกล้กันขนาดนี้ก็คงไม่ได้ยิน
"คุณหมายถึงใคร"
"คนที่เธอออกไปทานข้าวด้วย"
"คุณไม่ได้เมา" ถ้าเขาจำเรื่องนี้ได้นั่นหมายถึงเขายังพอมีสติ
"ห้ามเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่นอีก"
"คุณก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน งั้นก็ถอยออกไปสิ"
"อย่าลืมว่าเธอเป็นของฉัน"
"ฉันไม่ใช่ของใครทั้งนั้น และอีกอย่าง ตอนนี้แม่ของคุณก็ไม่ได้ต้องการให้ฉันเป็นลูกสะใภ้แล้ว" เธอต้องพูดเรื่องนี้ให้เขาฟังถึงแม้ว่าเธอจะกลับไปทุกอย่างมันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเพราะแม่เขาเย็นชากับเธอมาก และเรื่องนั้นอัคคีพอจะรู้แล้วเลยไม่ได้ตอบ "ปล่อยได้แล้วฉันต้องกลับไปทำงานแล้ว" ที่เขาไม่พูดคงไม่คิดจะจริงจัง เพราะถึงแม่เขาจะยอมรับหรือไม่ยอมรับมันก็คงไม่มีผล
"ฉันไม
