เตชินท์เห็นอินทิราเงียบไป ใบหน้าหวานยังคงแดงระเรื่อเล็กน้อย เขากลัวว่าเธอจะคิดมากกับคำพูดเมื่อครู่ จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
"หมายถึงว่า คุณก็ช่วยดูแลไร่ได้เป็นอย่างดี ทำให้ผมรู้สึกเบาใจไปเยอะเลย" เตชินท์กล่าวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น พยายามให้ดูเป็นเรื่องทั่วไปมากขึ้น
อินทิราเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยแดงบนแก้มยังไม่จางหาย แต่แววตากลับดูผ่อนคลายลง
"ขอบคุณค่ะ" อินทิราตอบเสียงแผ่ว "ฉันก็อยากจะช่วยให้ไร่ไปได้ดี"
เตชินท์พยักหน้า "ผมรู้ครับ คุณทำได้ดีมากจริงๆ" เขามองไปยังแปลงองุ่นที่มืดมิดลงทุกขณะ
"ไปดูคุณปู่ต้นองุ่นกันเถอะค่ะ" อินทิราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือความห่วงใย "ฉันเป็นห่วงท่าน ไม่รู้ว่าได้รับผลกระทบจากพวกศัตรูพืชหรือเปล่า"
เตชินท์เลิกคิ้ว แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไร
"ไปสิครับ" เขายิ้มและเดินตามอินทิราไป
อินทิราเดินนำเตชินท์ไปยังอีกส่วนหนึ่งของไร่ ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าต้นองุ่นขนาดใหญ่ แผ่
