ภายในห้องรับแขกของบ้านพักท่านขุนเดช บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียด ท่านขุนเดชนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ตรงหัวโต๊ะ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังคุณณหทัยที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลนัก สีหน้าของทั้งสองคนบ่งบอกถึงความไม่สบายใจอย่างชัดเจน ความเงียบปกคลุมห้อง ราวกับรอคอยคำพูดใดคำพูดหนึ่งที่จะทำลายความเงียบนั้นลง
"เธอรู้เรื่องหนูเอยว่าเป็นลูกของนาฏนรีได้ยังไง" ท่านขุนเดชเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
"เรื่องนั้นมันไม่สำคัญหรอกค่ะ" คุณณหทัยตอบกลับทันที น้ำเสียงของเธอแข็งกร้าว "การที่คุณพ่อรู้ทั้งรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของนาฏนรี แต่ก็ยังให้มาทำงานที่ไร่ คุณพ่อทำแบบนี้คิดจะทำร้ายจิตใจฉันไปถึงไหนคะ"
"ฉันแค่อยากจะแก้ไขอดีตและชดเชยให้กับพิชญะ" ท่านขุนเดชกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
"โดยการให้ลูกของผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทำงานใกล้ชิดเตชินท์ ซึ่งเป็นลูกชายของฉันน่ะเหรอคะ" คุณณหทัยถามด้วยความไม่พอ
