“อย่าดุขวัญเลยครับ ผมผิดเองที่กระทืบเขา”
“เห็นไหมครับคุณพ่อ คนอันธพาลเขารับสารภาพแล้ว”
“เอาล่ะๆ ไม่ต้องเถียงกัน ใครจะดี ใครจะอันธพาลก็ช่าง พ่อไม่สน แต่ยัยขวัญของเราเลือกแล้วที่จะคบคนอันธพาลเป็นแฟน ก็ต้องตามใจเขา ให้เขาเลือกกันเอง พ่อไม่เคยบังคับลูกหลานเรื่องคู่ครองอยู่แล้ว”
“ไม่ได้สิครับคุณพ่อ คุณพ่อก็เห็นว่าใครมีอนาคต ใครไม่มีอนาคต”
“แล้วใครล่ะ ที่ไม่มีอนาคต”
“ก็แฟนยัยขวัญไงครับ”
“พ่อว่าแกจะหูหนวกตาบอดไปหน่อยนะ ยิ่งแก่ยิ่งเขางอกหรือไง”
“คุณพ่อ..”
เขตอ้าปากค้าง เอ่ยเสียงเบา ไม่น่าเชื่อว่าพ่อตาที่เคยปลาบปลื้มในความสามารถและมันสมองของเขามาตลอดจะต่อว่าเขาต่อหน้าทุกคนเพราะไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างมัน
“ไม่ต้องมาโอดครวญ แฟนยัยขวัญเรียนวิศวะ เรียนจบไปก็ต้องเป็นวิศวกร เงินเดือนก็คงไม่ย่ำแย่ เด็กสองคนมันก็ต้องช่วยกันสร้างตัว ในเมื่อมันไม่ได้มีธุรกิจของพ่อแม่ให้ต่อยอดนี่ พ่อมันกำลังจะยกสมบัติ
