#ภายในบ้าน
ตอนแรกฉันคิดว่ามีคนอยู่แต่พอเข้ามาบ้านมันเงียบและวังเวง แถมมองไปรอบ ๆ บริเวณนี้ไม่มีบ้านหลังอื่นตั้งอยู่เลย ยิ่งทำให้บรรยากาศวังเวงคูณสองขึ้นไปอีก
“นอนห้องนั้นนะ”
“อ่ะ” ฉันสะดุ้งกับเสียงพูด ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่หันมาเจอตุล ถึงจะไม่อยากอยู่กับเขาแต่ตอนนี้การมีเขาอยู่ใกล้ ๆ มันทำให้สบายใจมากที่สุด
“กลัวผีขนาดนั้น?”
“เปล่าไม่ได้กลัว” ฉันพยายามแสดงท่าทางให้ปกติที่สุด “ให้พี่นอนห้องนั้นใช่ไหม”
“หมายถึงเราสองคนนอนห้องนั้นต่างหาก” พูดจบเขาก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่
“ทำไมต้องนอนห้องเดียวกันด้วยในเมื่อไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”
“เพิ่งหมั้นไม่ทันไรจะมาพูดว่าไม่ได้เป็นอะไรกันแบบนี้ เสียใจฉิบ!!” ดูก็รู้ว่าความเสียใจของเขามันเป็นแค่การแสดง
“ห้ามตามมานะ” ฉันเหนื่อยที่จะพูดแล้วจริง ๆ อยากพักแล้วพรุ่งนี้ค่อยคิดหาวิธีว่าจะเอายังไงต่อ
“บ้านหลังนี้มีห้องนอนแค่ห้องเดียว” พอฉันจะ
