17.00 น
“ถึงเวลาเลิกงานแล้วเก็บของเลย” คุณวายุถึงกลับบอกให้ฉันเลิกงาน ส่วนเขาเองก็เก็บเอกสารบนโต๊ะให้เข้าที่
“เราทำต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอคะ”
“ไม่ได้หรอก คุณพ่อเองก็บอกพี่ไว้ว่าคุณภาคินกำชับขออย่าให้ภรรยาของเขาทำโอทีเด็ดขาด แม้เธอจะร้องขอ เรื่องนี้มันเป็นเรื่องระหว่างบริษัทด้วยดังนั้น อย่าเลย”
“ก็ได้ค่ะ” ฉันยอมทำตามโดยง่าย เพราะรู้ถึงฤทธิ์ของคุณภาคินดี
ฉันที่กำลังจะกลับ...เพียงออกจากลิฟท์ของตึกก็ได้ยินเสียงเซ็งแซ่คึกคักผิดปกติ เสียงพนักงานสาว ๆ ซุบซิบจนฉันได้ยินถนัด คุณวายุเองก็ดูสงสัยเหมือนกัน
เราเดินออกมามองตามเหล่าสายตาทุกคนที่มองเป็นจุดเดียวกัน เป็นชายร่างสูงยืนตระหง่าน ฉันตกใจมากรีบเดินดิ่งไปหาเขา
“พี่ภาคิน มานั่งทำไมตรงนี้คะ คนมองกันทั้งตึกแล้วเนี่ย” ฉันโน้มตัวไปกระซิบข้าง ๆ เขาพลางมองไปรอบ ๆ ที่ตอนนี้ทุกคนแทบจะเงียบเงี่ยหูฟังบทสนทนาของเราทั้งคู่
เขาไม่ตอบฉัน แต่ก้าวเข้ามาประชิ
