ตอนที่ 15
ผู้หลักผู้ใหญ่
“คุณปู่ คุณย่า คุณพ่อ คุณแม่ คิดถึงจังเลยค่ะ” เมื่อคุณภาคินพาฉันเข้าไปด้านใน โดยจับมือกันแน่นทำเหมือนรักกันดีแล้วนั้น ใบหน้าของพวกท่านทุกคนก็ยิ้มร่าที่เห็นหน้ากัน บรรยากาศอบอุ่นเข้ามารุมล้อมกอดฉัน
“หนูมินนี่ของย่า มาให้ย่ากอดหน่อยลูก” เสียงเรียกหาของหญิงชราที่นั่งอยู่บนรถเข็น ทำเอาฉัน(พลอย)คนที่อายุสามสิบห้าปีอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอดถึงกับน้ำตาคลอเบ้า ความรักและความอบอุ่นของพวกเขาทำให้ฉันเผลอตัว หัวเราะ ยิ้มแย้ม อย่างออกหน้าออกตา
“คิดถึงคุณย่า คิดถึงทุกทุกคนที่นี่มาก ๆ เลยค่ะ” ฉันสวมกอดคุณย่าตรงหน้าแน่น ไม่ใช่แค่ความรู้สึกของฉัน แต่เหมือนร่างกายของมินนี่ก็จดจำได้เช่นกัน
“เป็นไงบ้างหายดีขึ้นรึยังลูก”
“หายดีแล้วค่ะคุณย่า แข็งแรงสุด ๆ”
“มีอย่างเดียวที่ยังไม่หายดีครับคุณย่า หลังเกิดอุบัติเหตุ สมองของเธอได้รับความกระทบกระเทือนจนสติผิดเพี้ยนไปหมด” แน่นอนว่าประโยค
