ฉันลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะกลางห้อง ซึ่งมีถุงยาและโน้ตเล็ก ๆ ลายมือของเขาเขียนไว้ด้วยความห่วงใยวางไว้
[ตื่นแล้วล้างหน้าแปรงฟัน ทานยาก่อนอาหารด้วยครับ ต่อด้วยโทรหาแม่บ้านพี่สั่งให้เขาทำโจ๊กกุ้งที่หนูชอบไว้ให้แล้ว รักนะ~]
เพียงแค่อ่านก็ทำให้ฉันถึงกับยิ้มแก้มแตก แม้จะรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้าง
ฉันทำตามที่เขากำชับไว้อย่างว่าง่าย ทั้งกินยาก่อนอาหาร โทรเรียกแม่บ้านให้ยกโจ๊กขึ้นมาเสิร์ฟ นั่งรอไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“คุณหนูคะ โจ๊กกุ้งร้อน ๆ มาแล้วค่ะ ป้าตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะคะ”
ฉันเดินไปเปิดประตูห้องทันทีเพื่อให้แม่บ้านเข้ามา ทว่า...เพียงเปิดประตู กลิ่นโจ๊กกุ้งที่มันควรจะหอมฉุยจนทำให้ฉันอยากอาหารกลับกลายเป็นกลิ่นที่ฉันไม่ชอบเอาเสียเลย ฉันรู้สึกพะอืดพะอมตีตื้นขึ้นมาจนต้องเอามือปิดปากแล้ววิ่งไปที่ซิงค์ล้างจานทันที
‘โอก~~~’ เสียงอ้วกฉันดังมาก แม้ท้องจะว่างแค่ไหน แต่อากา
