ฉันพยายามแบกสังขารตัวเองที่อ่อนปวกเปียกเดินออกมาหน้าตึก ฉันพยายามเงยหน้ามองมองไปด้านบนเพราะเริ่มรู้สึกหน้ามืดและอยากจะอาเจียนอีกรอบ ในขณะที่กำลังยืนเพื่อกดเรียกรถผ่านแอป รถสปอร์ตสีดำคุ้นตาก้แล่นมาจอดเทียบหน้าตึก กระจกเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าคมคายภายใต้แว่นตากรอบเงิน ‘คุณภาคิน’ เขามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ
“ขึ้นรถสิ” น้ำเสียงทุ้มพร้อมรอยยิ้มส่งมาให้กัน ทว่า...ในขณะที่ฉันจะขึ้นรถ คุณนนท์ก็ยังคงเดินตามออกมา เขาเห็นฉันกำลังจะเปิดประตูรถที่มีคุณภาคินอยู่ จึงตะโกนเรียกกันลั่น
“มินนี่!!! เธอยังคุยกับพี่ไม่จบนะ” ฉันหันควับไปมองด้วยความตกใจ ก็เล่นแผดเสียงดังขนาดนั้น เขาไม่คิดอายพนักงานบริษัทตัวเองรึไงกันนะ แถมยังแสดงกิริยาไม่สมกับเป็นรองผู้อำนวยการเอาซะเลย ใบหน้าดูโกรธเหมือนอยากฟัดกับหมา
“เราไม่มีเรื่องต้องคุยกันค่ะ คุณนนท์ เรื่องธุรกิจฉันก็แจ้งแล้วว่า ฉันให้เวลาบริษัทคุณตัดสินใจภายในยี่สิบส
