วรินทร์ขึ้นหยัดกายลุกขึ้นจากโซฟาช้าๆ จงใจจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย สายตาของเขาจดจ้องไปที่ เมษา ซึ่งบัดนี้กึ่งนั่งกึ่งนอนหมดแรงอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มสองคน ทรวงอกอวบหยุ่นภายใต้ซาตินสีแชมเปญสะท้อนแสงไฟวิบวับตามจังหวะหอบหายใจที่ยังไม่คงที่
"เดี๋ยวพี่จะออกไปซื้อของมาเติมสักหน่อย ตอนเย็นกะปิดไปหน่อย" วรินทร์พุดขึ้นในขณะที่เมษากำลังระทดระทวยอยู่ท่ามกลางการระดมจูบของเด้กหนุ่มทั้งสอง
"รีบไปรีบมานะคะ... เมษ์ไม่รอนะ จะบอกให้.." เมษาตอบพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นจังหวะเดียวกับที่วิทย์เริ่มเลื่อนมือไปลูบไล้ขาอ่อนของเธออย่างย่ามใจต่อหน้าวรินทร์
วรินทร์เดินออกจากวิลล่า สตาร์ทรถและขับออกไปที่มินิมาร์ทหน้าปากซอยจริงๆ เขาใช้เวลาเดินเลือกซื้อเครื่องดื่มและของขบเคี้ยวด้วยหัวใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ภาพจินตนาการถึงเมียรักที่กำลังโดนรุมทึ้งทำให้เขารู้สึกเ****นจนลำเอ็นแข็งปั๋งปวดหนึบไปหมด เขาแทบจะรอให้ถึงวินาทีท
