"ฮึก!" เสียงสะอึกสะอื้นของคนตัวเล็กยังคงดังลอดออกมาจากลำคอ แม้น้ำตาจะหยุดไหลมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วก็ตาม
แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของเขาทีไรมันก็อดรู้สึกเสียใจไม่ได้
เธอคาดหวังกับเขามากเกินไป เมื่อผิดหวังมันเลยเจ็บแบบนี้ หัวใจเธอชาไปหมดเมื่อเขามองเธอราวกับคนที่ไม่เคยมีตัวตนมาก่อนในชีวิตของเขา
จะประชดเธอแบบไหนก็ได้ แต่อย่าพูดเหมือนจะลืมกันได้ไหม... ทำราวกับว่าเธอไม่เคยสำคัญกับเขาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เหมือนกับว่าความทรงจำดีๆ เหล่านั้นมีเพียงเธอที่รู้สึกไปเอง
เหมือนกับว่าไม่เคยมีเธออยู่ตรงนั้นกับเขา และหลงลืมกันไปได้ง่ายถึงเพียงนี้
"ขิมโอเคยัง หิวไหมเดี๋ยวพี่ต้มข้าวต้มให้กินเอาไหม" เสียงของพี่แพรวพี่สาวคนสนิทอีกคนดังขึ้น ข้างกายเธอในตอนนี้คนตัวเล็กอยู่ในชุดเสื้อสุภาพของพี่แพรว ที่เธอเพิ่งจะโทรไปหาให้มารับเธอด้วย
คนตัวเล็กส่ายหน้าเธอไม่หิว ทั้งที่ไม่ได้กินข้าวมาตั้งแต่ตอนเที่ยง ตอนนี้เธอคงกิ
