ในขณะที่ปัณณธีและชิดจันทร์มีโอกาสใกล้ชิดทำหาดทรายร้อนระอุถึงจุดเดือด อีกคู่ที่เดินแยกออกมาก็ทำบรรยากาศยามเช้าร้อนเร่าไม่ต่างกัน
“คุณหมอ คุณจะเดินตามฉันมาทำไม”
คนตัวบางขาวผ่องในชุดบิกินีสีส้มจับหมวกปีกกว้างให้กระชับแล้ววิ่งหนี แต่คนขายาวก้าวพรวดเดียวก็ถึงตัวจึงลากข้อมือเล็กเข้าไปหลบแดดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่
“อุ๊ย คุณ”
ด้วยความที่ทางนี้ติดกับชายหาดสาธารณะ จึงเริ่มมีผู้คนนอนอาบแดดให้เห็นไกล ๆ เพียงขิมจึงหันซ้ายขวาหาตัวช่วยแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
แผ่นหลังบอบบางถูกดันชนชิดต้นไม้ใหญ่ แขนแกร่งกักเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับหนี
“คุณหมอ จะทำอะไร ตรงนี้มีคนอื่นอยู่ด้วยนะ อย่าทำบ้า ๆ เด็ดขาด”
“อะไรบ้า ๆ นี่คืออะไรล่ะ”
“ก็แบบที่คุณชอบทำไง”
หมอหนุ่มแค่นหัวเราะขำ ชะโงกหน้าไปมองทางเบื้องหลังของเธอก็เห็นว่ามีคนนอนอาบแดดอยู่จริง แต่ก็ไกลพอที่คนฝั่งนั้นจะไม่มีทางได้ยินสิ่งที่เธอกับเขาพูดคุยกัน
“คนพวกนั้นอยู่ตั้งไกล
