“เหนื่อยแย่เลยนะคะ วันนี้คนไข้เยอะเลย”
มีนา คุณหมอสาวแสนสวยที่มาร่วมกับทีมแพทย์อาสาบนดอยยื่นน้ำเปล่าให้ชยุตม์หลังจากที่เก็บอุปกรณ์สำหรับตรวจเสร็จ เขารับขวดนั้นมาเปิดดื่มทันที
“ขอบคุณครับ มีนก็เหนื่อยแย่”
เธอคือเพื่อนร่วมรุ่นที่ทำงานอยู่โรงพยาบาลเดียวกันกับเขา สายตาที่เธอมองมานั้นเขาดูออกว่าเธอคิดอย่างไร แต่ไม่อาจตอบรับไมตรีได้เพราะเขาไม่เคยรู้สึกเกินเพื่อน หากเอาตัวลงไปเล่นด้วยรังแต่จะทำให้เธอเจ็บปวดเสียเปล่า ๆ จึงทำเป็นเมินความรู้สึกของเธอตลอดมา
“ไม่เหนื่อยเลย มาทำอะไรแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะคะ รู้งี้มีนมาด้วยตั้งแต่ปีแรกแล้ว”
“ครับ คนที่อยู่ห่างไกลเขายังขาดโอกาสเข้าถึงทางการแพทย์ ไหนจะการศึกษาอีก แต่ผมก็มาร่วมกับทีมนี้แค่ไม่กี่ครั้ง ถ้าชนช่วงยุ่ง ๆ ผมก็ไม่ได้มา”
ไหนจะเรียนแพทย์เฉพาะทาง ไหนจะงานที่ทำอยู่ที่ทั้งหนักและยาก จึงค่อนข้างทุ่มเทเวลาจนไม่ได้มีโอกาสใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหนจนถึงขั
