“แกว่ายังไงนะ”
รัฐปกถามน้องสาวเสียงดัง หันซ้ายขวารู้ว่าตัวเองกำลังรบกวนคนอื่นจึงกรอกเสียงแผ่วเบาผ่านโทรศัพท์มือถือ
“แกพูดใหม่ซิริน”
“รินโดนคุณปัณณ์จับได้แล้วนะ เรื่องที่รินเป็นน้องพี่รัฐ”
“แกไปทำอีท่าไหนให้เขาจับได้ ปกติแกไม่ค่อยได้ออกงานกับที่บ้าน รูปในหน้าข่าวก็แทบไม่มี”
เขาลุกออกจากเก้าอี้ที่กำลังนั่งรอเรียกคิวรับยาหลังจากเป็นไข้หวัดมาหลายวัน เดินออกมาคุยโทรศัพท์กับน้องสาวที่มุมหนึ่ง ยกมือขึ้นเสยผมด้วยความหงุดหงิดที่ดูเหมือนอะไรก็ไม่เป็นใจสักอย่าง
หลายวันมานี้เขาต้องทำงานคนเดียว ยังหาเลขานุการคนใหม่ที่ถูกใจไม่ได้ ทั้งที่แฟ้มงานกองสุมท่วมหัว ไหนจะตารางนัดที่จัดชนกันวุ่นวายไปหมด แถมยังเป็นไข้จนแทบจะทำงานไม่ไหว แต่ก็ต้องลากสังขารไปเพราะไม่มีคนที่เชื่อใจได้คอยดูแลงานแทน
สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว ต้องทำในสิ่งที่ตัวเองเกลียดที่สุดคือการมาโรงพยาบาล
“ก็เพื่อนคุณปัณณ์น่ะสิ มาค้นกระเป๋าเจอบัต
