“ไปคุยกันหน่อยสิ ชิดจันทร์”
“นี่คุณ ปล่อยฉันนะ”
ชิดจันทร์ยืนขึ้นแล้วพยายามแกะมือที่แข็งราวคีมเหล็กออกจากข้อมือของตน เพลงขลุ่ยเห็นดังนั้นจึงลุกขึ้นแล้วตะปบมือลงไปบนมือใหญ่ของปัณณธี
ดวงตาสองคู่มองสบกัน สะท้อนแวววาบวับในความมืดจนน่ากลัวจะมีเรื่อง
“ปล่อยลูกจัน”
“คุณต่างหากที่ต้องปล่อย ผมจะพาคู่หมั้นไปคุยด้วย”
“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ปล่อย”
ชิดจันทร์ยังคงพยายามสลัดมือเขาทิ้ง แต่ก็ยังทำไม่ได้ แถมเขายังออกแรงกำข้อมือเพิ่มขึ้นจนเธอเจ็บ
“ลูกจันไม่อยากคุยด้วยก็ปล่อยสิครับ คุณปัณณ์”
“คุณต่างหากที่ควรปล่อย เป็นคนนอก อย่าเข้ามายุ่งดีกว่า”
“ผมเป็นเพื่อนลูกจัน”
“แต่ผมกำลังจะเป็นผัว”
เพลงขลุ่ยกัดกราม ขยับเข้าหาปัณณธีพร้อมผลักอกแกร่ง ปัณณธีเองก็ไม่ยอมแพ้ กระชากแขนของคนตัวเล็กมาหาจนได้แล้วผลักอกของเพลงขลุ่ยคืนจนถลาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
เพลงขลุ่ยถลาตาม เงื้อหมัดขึ้น สองสาวจึงรีบเข้ามาห้าม เพีย
