“อะไรของพวกแกเนี่ย ทำไมมองฉันแปลก ๆ”
หลังจากเลิกกอง ชิดจันทร์ก็ตรงดิ่งมาหาเพื่อนรักทั้งสามคนที่ร้านอาหารของมัสลินทันที
“มาถึงเหนื่อย ๆ กินข้าวก่อนค่อยคุยกัน”
เพียงขิมตักข้าวสวยร้อน ๆ ใส่จานให้เพื่อนรักถึงสองทัพพี ดาราสาวอ้าปากค้างยกมือห้ามแทบไม่ทัน
“โห อะไรของแกขิม นี่กะจะให้ฉันอิ่มไปถึงอาทิตย์หน้าเลยหรือไง”
“กินเยอะ ๆ เผื่อหลังจากวันนี้อาจกินไม่ลงไปอีกหลายวัน”
มัสลินเองก็ตักอาหารที่เพื่อนชอบซึ่งตนลงครัวทำให้เองกับมือใส่จานให้จนเกือบเต็ม
“มัส นี่แกจะฆ่าฉันเหรอ พวกแกเป็นอะไรไปกันหมด ฉันว่ามันแปลก ๆ นะ บอกความจริงมาเดี๋ยวนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
ดาราสาวคาดคั้นเอาคำตอบ แต่ทุกคนกลับปิดปากเงียบ
“กินข้าวกันก่อนเถอะลูกจัน”
เพลงขลุ่ยตักอาหารให้เพื่อนบ้าง ดวงตาคมฉายแววเป็นห่วงมากกว่าเดิม แต่ในเมื่อไม่มีใครยอมพูดจนกว่าที่เธอจะกินข้าวก็คงต้องทำตามนั้น
ผ่านไปไม่นาน คนที่กินน้อยเป็นนิจก็รวบช้อนแล
