ร่างบอบบางเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนานอนร้องไห้เงียบ ๆ นานร่วมชั่วโมงแล้วแต่คนตัวโตที่นั่งกลุ้มใจอยู่ปลายเตียงยังไม่ยอมปริปากพูดกับเธอแม้แต่คำเดียว
หัวใจดวงน้อยปวดร้าว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยเห็นเธอมีค่าแม้แต่น้อย แต่เพราะความรักและเขาเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคที่สุดเป็นเหตุผลให้เธอยอมอยู่ภายใต้เงาของคนรักเขามาโดยตลอด
แต่วันนี้ ผู้หญิงคนนั้นจับได้แล้ว เขายิ่งแสดงให้เห็นว่าไม่เคยรักหรือแคร์เธอเลยด้วยการเขี่ยเธอทิ้งทันทีอย่างไม่ไยดี แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจเธอก็ไม่เข้มแข็งพอจะเดินจากไป
“คุณรัฐคะ...”
“ไม่ต้องพูดแล้วทิพย์ ผมขอโทษ คุณนอนอยู่ที่นี่แหละ พรุ่งนี้ค่อยกลับ แต่ผมจะกลับไปนอนที่บ้านนะ เรื่องงาน...”
เขาลุกขึ้นยืนหันมองไปยังร่างบอบบางที่มีน้ำตานองหน้า เห็นดวงตาบวมช้ำแดงก่ำก็อดที่จะสงสารไม่ได้
เธอค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง หันมองเขาด้วยแววตาแสนเศร้าจนน่าใจหาย
“คุณรัฐจะทิ้งทิพย์จริง ๆ
