“ทำไมคุณถึงยังไม่กลับสักที”
ชิดจันทร์ถามคู่หมั้นหนุ่มด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์หลังจากที่ครอบครัวของเขากลับไปแล้ว แต่เขาดันไม่ยอมกลับ ลำบากคู่หมั้นอย่างเธอต้องอยู่เป็นเพื่อน จ้องหน้ากันไปมาอยู่นาน ไม่มีใครยอมพูดอะไรเสียที
“เดี๋ยวเถอะลูกจัน ทำไมพูดกับพี่เขาแบบนี้ แม่จะตีให้เลยนะ”
ทอฝันที่เอากาแฟและของว่างมาเสิร์ฟให้ว่าที่ลูกเขยดุลูกสาวเสียงดัง ยิ่งทำให้ใบหน้าสวยงอง้ำกว่าเดิมด้วยความขัดใจ
“ก็มันจริงนี่คะแม่ คุณลุงคุณป้ากลับไปตั้งนานแล้ว เขามานั่งจ้องหน้าลูกจันอยู่ได้ มีอะไรก็ไม่ยอมพูดเสียที”
“ก็นั่งเป็นเพื่อนพี่เขาหน่อยไม่ได้หรือไง คนกำลังจะแต่งงานกันก็ต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้เยอะหน่อยสิ พี่เขามาใช้เวลาอยู่กับเราก็ถูกแล้ว”
“แต่วันนี้เป็นวันหยุดของลูกจันนี่คะ แทนที่จะได้นอนพักผ่อนหรือไม่ก็ออกไปกินข้าวกับเพื่อน ต้องมานั่งให้เขาจ้องหน้าแบบนี้มันเสียเวลาค่ะ”
ปัณณธีหลุดขำในลำคอ เขารู้ว่าเ
