“แล้วถ้าผมบอกว่าผมรอไม่ได้แล้วล่ะครับ ลูกจันจะว่ายังไง”
รัฐปกแกล้งโยนหินถามทาง ทั้งเป็นการกดดันให้เธอยอมมอบกายให้เขาเชยชมเสียที เพราะหลายปีที่ผ่านมามันก็นานเกินพอแล้ว
“ลูกจันขอโทษค่ะ”
คนตัวบางก้มหน้างุด เรื่องที่อยากจะคุยกับเขาเป็นอันต้องพับเก็บไปก่อน วันนี้เห็นทีจะไม่สะดวก
แค่เขาร้องขอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ เธอยังไม่อาจให้เขาได้เลย แล้วจะยังมีหน้าไปขอให้เขารอให้เธอแต่งงานและหย่าร้างกับผู้ชายคนอื่นอีกหรือ มันไม่มีทางเป็นไปได้
นอกจากจะเป็นการทำร้ายจิตใจเขาแล้ว เขาอาจจะทิ้งเธอไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ ผู้หญิงอย่างเธอมันเห็นแก่ตัวที่สุด หน้าที่ก็ต้องทำ หัวใจก็อยากรักษา
อาการของคนรักทำให้รัฐปกใจอ่อน อยากจะหักหาญน้ำใจแล้วครอบครองเธอแทบบ้า แต่ถ้าทำอย่างนั้นเธอคงไม่ให้อภัยเขา จึงตัดใจลุกจากโต๊ะอาหาร
“ผมกลับก่อนดีกว่า ลูกจันจะได้อาบน้ำพักผ่อน”
“รัฐคะ ลูกจัน...”
คนตัวบางถลาลุกตามไปจับมือเขา
