เวลาต่อมา…
[เวลา 10:30 น.]
ณ บ้านไม้โทรม ๆ ในซอยแคบ
“ฉันจะเอาเงินเข้าไปให้พ่อแล้วเราก็ไปทำงานต่อเลย” เกรซเอ่ยบอกเพื่อนระหว่างรองานอื่น รอไปฝึกงานก็ทำงานเสริฟ์ไปพลาง ๆ พวกเธอไม่เคยเกี่ยงอยู่แล้วจะเงินมากหรือเงินน้อยมันก็คือเงินมีค่าซื้อข้าวซื้อน้ำกินได้
“แกจะทำงานไหวเหรอ?”
“ไหวสิ”
“อืม! เอางั้นก็ได้” ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้านก็เห็นผู้เป็นพ่อนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาด้านข้างมีแม่เลี้ยงใจร้ายนั่งปอกผลไม้
“อ้าว! คุณค่ะหนูเกรซกลับมาแล้ว” พรพรรณเอ่ยบอกอย่างใจดีแต่ทันทีที่คมสรรค์ให้ไปมองยังลูกสาวพรพรรณก็แสดงสีหน้าไม่ดีใส่เกรซคนละอารมณ์กับน้ำเสียงเมื่อครู่นี้เลย
“อือหือ! พญาแม่แห่งความตอแหลสุด ๆ” ข้าวหอมเห็นทุกอย่างด้วยสองตาของเธอก่อนที่จะกระซิบบอกเพื่อนเบา ๆ ให้ได้ยินกันสองคน ๆ อะไรแสดงสีหน้าได้รวดเร็วมากขนาดนี้
“เกรซเมื่อคืนไม่กลับบ้านไม่โทรมาบอกพ่อละพ่อเป็นห่วง”
“คือเกรซเป็นไข้หนักจนต้องไ
