เวลา 22:30 น.
หลังจากเวหาเรียกให้เธอตื่นขึ้นมากินยาอีกครั้ง เกรซก็หลับไปเพราะฤทธิ์…ภายในห้องนอนใหญ่เงียบเชียบ บนเตียงกว้างมีสองร่างนอนกอดกันราวกับเป็นคู่รักที่รักกันมาก เวหาที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าหากพระอาทิตย์ในเช้าวันใหม่ขึ้นคนที่กำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดเขาคงต้องร้องไห้ขอกลับบ้านอีกแน่ ๆ
เขาจึงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด สูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนผมของคนในอ้อมแขนอย่างโหยหา ราวกับต้องการจะกักเก็บความรู้สึกนี้ไว้ให้ลึกที่สุดในความทรงจำ
"ถ้าย้อนเวลากลับไปได้พี่จะไม่มีวันทำกับเธอแบบนี้เลย..." เวหาพึมพำชิดใบหูเล็ก เสียงของเขาสั่นพร่าและเบาหวิวราวกับกลัวว่ามันจะไปทำลายห้วงนิทราอันแสนหวานของอีกฝ่าย
ในความมืดสลัว เขามองเห็นใบหน้ายามหลับใหลที่ดูไร้เดียงสาและสงบนิ่ง ต่างจากยามตื่นที่ดวงตาคู่นั้นมักจะเต็มไปด้วยความชิงชังและเธอก็มองเขาเป็นเพียงความเลวร้ายในชีวิต มือหนาลูบไล้แก้มเนียนอย่างเบาม
