เช้าวันต่อมา...
แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านผ้าม่านไม่ได้ช่วยให้ความหม่นหมองในห้องพักลดน้อยลง เกรซลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตา ร่างกายระบมไปทุกส่วนจนแทบจะขยับไม่ได้ เธอยันตัวขึ้นจากพื้นพรมอย่างยากลำบาก เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องทุกอย่างก็ยังปกติดี
“โอ้ย…นี่นอนตรงนี้ตลอดทั้งคืนเลยเหรอ!“ เกรซร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อทำท่าจะลุกขึ้นแล้วมันรู้สึกปวดตามเนื้อตามตัวไปหมด เธอพยายามลุกเดินไปมองตัวเองหน้ากระจกดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ ริมฝีปากก็ยังเป็นแผลอย่างเห็นได้ชัด เธอยกมือขึ้นมาลูบเบา ๆ ที่บาดแผลตรงริมฝีปากเพื่อเตือนใจเอาไว้ว่า เขาคือคนที่คอยทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก…
ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อลงไปฝึกงานวันแรก เกรซยืนมองตัวเองในชุดนักศึกษาหน้ากระจกวันนี้จะเป็นวันแรกของการฝึกงานแต่ก็อยากให้วันนี้มันเป็นวันสุดท้ายด้วยเช่นกัน
ก่อนจะเดินไปหยิบมือถือส่งข้อความไปหาข้าว
