เสียงเพลงในร้านยังดังสนุกสนาน แสงไฟวูบวาบสะท้อนแก้วเครื่องดื่ม หนุ่มโต๊ะข้าง ๆ
ที่เพิ่งชนแก้วเฌอไปเมื่อครู่ ยังคงยืนอยู่ไม่ห่าง คราวนี้เขาควักโทรศัพท์ออกมา ยื่นมาตรงหน้าเฌอพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ
“เราแอดไลน์กันไว้ไหมครับ เผื่อวันหลังจะได้เจอกันอีก” ชายหนุ่มพูดตรงๆ แถมยกคิ้วให้รอยยิ้มที่มั่นใจสุด ๆ
“ห๊ะ!?” เฌอชะงักไปทันที มือเล็กแทบจะทำแก้วหล่น ใบหน้าแดงจัดเพราะตกใจมากกว่าที่จะดีใจ
มีนกับพลอยที่ยืนข้าง ๆ ถึงกับเบิกตาโต ก้มมากระซิบกระซาบเสียงดังพอให้เฌอได้ยิน
“ยัยเฌอ! แกจะทำยังไงล่ะทีนี้”
“ถ้าพี่เนมรู้เข้า มีหวังได้เป็นคนไข้เองแน่ๆ”
“มะ..ไม่เป็นไรค่ะ ฉัน…” เฌอรีบโบกมือพัลวัน
ยังไม่ทันที่เธอจะปฏิเสธ เสียงเข้มทุ้มก็แทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับแรงโอบรอบเอวเธอแน่นหนา
“ไม่จำเป็นหรอกครับ!”
ทุกสายตาหันไปตามเสียง เนมยืนอยู่ตรงนั้นเต็มๆ ตา ในชุดเชิ้ตสีขาว กางเกงสแลคเรียบกริบ
ท่ามกลางแสงไฟร้า
