เช้าวันใหม่
เฌอยังคงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ ของเนม ขนตายาวกระพริบขี้เซา มือเล็กขยับเบา ๆ
ราวกับหาหมอนมากอดเพิ่ม แต่กลับถูกวงแขนแข็งแรงโอบรัดแน่นกว่าเดิม ราวกับจะไม่ยอมปล่อยให้เธอไปไหน
เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู ทำให้เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา
“ตื่นได้แล้วครับคนขี้เซา
วันนี้หนูต้องไปงานกับพี่นะ”
“อื้อ..”
เสียงหวานยังอู้อี้ปนงัวเงีย ดวงตากลมโตพยายามปรือตามองเขาอย่างไม่เต็มตื่น
“พี่ต้องเข้าไปเคลียร์งานที่โรงพยาบาลก่อน
เดี๋ยวช่วงบ่ายจะให้พี่ชัยคนขับรถมารับหนูไปที่ร้านตัดชุดนะ” เนมยกยิ้มอ่อนโยน ก้มลงจูบหน้าผากเฌอเบาๆ
“ค่ะ..แล้วพี่เนมจะไปรับเฌอที่ร้านใช่มั๊ยคะ”
“อือฮึ..พี่เคลียร์งานเสร็จจะรีบตามไป”
เนมพยักหน้าช้าๆ พลางใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกแก้มคนตัวเล็กออก เพียงสัมผัสเล็กน้อย แต่กลับทำให้เฌอหน้าร้อนผ่าว
รีบซุกใบหน้าลงกับอกเขาอีกครั้ง เหมือนอยากหลบสายตาที่ทำให้เธอใจเต้นจนแทบหลุดจากอก
