จอมเวทย์เงาสะท้อนกับรัตติกาลใต้เงาจันทรา

สายลมในอาณาจักรอัลคาริสพัดพาเอาความคาดหวังและความตื่นตระหนกมาสู่หอคอย "สภาจันทรา" สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้สำหรับพิธีอัญเชิญครั้งใหญ่ประจำปี เอเดนยืนอยู่กลางวงกลมเวทมนตร์เก่าแก่ หินอ่อนสีซีดสลักด้วยยันต์โบราณสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบผ่านรองเท้าที่สึกหรอของเขา แสงสีฟ้าอ่อนจากผลึกที่ถูกจุดรอบล้อมทำหน้าที่ขับไล่ความมืดมิด แต่มันกลับไม่ช่วยขับไล่ความมืดมิดในใจของเขาได้เลย เขาเป็นคนสุดท้ายในพิธี ก่อนหน้านี้นักเรียนรุ่นเดียวกันอัญเชิญสัตว์อสูรและภูตประจำธาตุที่น่าเกรงขามออกมา แต่เมื่อถึงตาของเอเดน บรรยากาศกลับเงียบงัน เขาพุ่งพลังเวททั้งหมดที่สะสมไว้ลงสู่ยันต์ใต้ฝ่าเท้า แสงสว่างจ้าทะลักออกมาจนทุกคนต้องหรี่ตา แสงนั้นรุนแรงกว่าการอัญเชิญใด ๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า... แต่แล้วแสงนั้นก็ดับลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกดูดกลืน แทนที่สัตว์อสูรที่สง่างาม สิ่งที่ปรากฏขึ้นคือ "เงา" มันเป็นมวลความมืดที่ไม่ชัดเจน ไม่มีรูปร่าง มีแต่หมอกสีดำหนาทึบที่ลอยอยู่กลางอากาศไม่ได้น่ากลัวในแบบที่สัตว์อสูรทั่วไปน่ากลัว แต่น่ากลัวในแบบที่ "ความว่างเปล่า" เป็น เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นจากอัฒจันทร์ "มันคืออะไรกัน?" "นั่นไม่ใช่ภูตที่รู้จัก!" ทันใดนั้นเองเงาดำนั้นก็เริ่ม 'ก่อร่าง' มันไม่ได้แปลงร่างเป็นสิ่งที่เอเดนคิด แต่เป็นสิ่งที่ 'คนบนอัฒจันทร์คิด' สำหรับอาจารย์ที่เคยทำภารกิจพลาด เงานั้นแปรเปลี่ยนเป็นพายุทรายขนาดใหญ่ที่เคยพรากลูกศิษย์ของเขาไป สำหรับเจ้าหญิงที่นั่งอยู่แถวหน้า เงาเปลี่ยนเป็นภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยวของตัวเธอเอง ร่างกายที่เต็มไปด้วยความพิการอย่างที่เธอกลัวที่สุด เสียงกรีดร้องดังระงม ความตื่นตระหนกกระจายไปทั่วห้องโถง ผู้อัญเชิญคนอื่นๆ รีบเรียกอสูรของตนมาป้องกันตัวเองจากภาพหลอนที่เงาสะท้อนออกมา เอเดนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่ได้ควบคุมมัน พลังของเขามัน 'ตอบสนอง' ต่อความกลัวของคนอื่น! "หยุดนะ! พวกเจ้ากำลังทำให้มันมีพลัง!" เสียงหนึ่ง ตะโกนก้อง คลีโอหญิงสาวในชุดขาวขุ่นของหอจดหมายเหตุ รีบวิ่งลงมาจากระเบียงชั้นสอง เธอมีดวงตาสีอำพันที่ฉายแววมุ่งมั่น เธอดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากเงาที่กำลังแผ่ขยาย "ยิ่งกลัวมันยิ่งแข็งแกร่ง! อย่าปล่อยให้ความกลัวครอบงำพวกเจ้า!" คลีโอตะโกนเตือน เธอพยายามร่ายเวทมนตร์แห่งการฟื้นฟูเพื่อทำให้แสงสว่างกลับคืนมา แต่มันกลับถูกเงาดูดกลืนไป ในขณะเดียวกันจอมเวทย์อาวุโสจากสภาฯ ก็ร่ายคำสาปผนึกออกมาอย่างรวดเร็ว "ผู้อัญเชิญคนสุดท้าย! มันคือความว่างเปล่าที่ถูกทำนายไว้! จงผนึกมันซะ!" เอเดนมองดูเงาที่กำลังกลืนกินความกลัวของทุกคน มันขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะแตะเพดานหอคอย ถ้าเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง ที่นี่จะกลายเป็นนรกที่สร้างจากจินตนาการของทุกคน ด้วยความสิ้นหวัง เอเดนใช้พลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ "จงกลับคืนไป!" เขารวมสมาธิจดจ่อไปยังภาพลักษณ์เดียว ความว่างเปล่าในใจเขาเอง เงาดำนั้นพลันหดตัวลงอย่างรวดเร็ว มันเปลี่ยนจากอสูรที่น่ากลัวหลายรูปแบบ กลายเป็นเพียงรอยเงาสีดำ เล็กๆ ที่ฝังตัวอยู่บนแขนซ้ายของเอเดน ก่อนที่พิธีจะยุติลงด้วยความเงียบสงบที่ชวนขนลุก แต่ความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว เอเดนทรุดลงกับพื้น มองดูสายตาหวาดกลัวและรังเกียจที่ทุกคนมองมาที่เขา "คำทำนายเป็นจริง...เขาคือบุตรแห่งความว่างเปล่า" เสียงของจอมเวทย์อาวุโสประกาศก้อง เอเดนถูกจับกุมทันที ท่ามกลางเสียงโวยวายของคลีโอที่พยายามจะเข้าถึงตัวเขาเพื่อพูดบางอย่าง