“เราจะไปไหนกันครับ” ไป๋ซ่านถามอาเธอร์เมื่อออกเรือมาได้และมุ่งหน้าไปยังเกาะแห่งหนึ่งซึ่งไม่ไกลจากชายฝั่งมาก
“ไปถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง” อาเธอร์ตอบอย่างมีปริศนาไว้
เมื่อเดินทางมาเกือบหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงยังจุดหมายปลายทางซึ่งเป็นหมู่บ้านขนาดเล็กตั้งอยู่ที่เกาะแห่งนี้ซึ่งมีชาวบ้านกำลังสนุกสนานกับการทำสวน
“เราคงไม่ได้มาซื้อปลาหรอกนะครับ”
“นายเงียบสักสิบนาทีได้ไหมไป๋ซ่าน”
“ก็ลูกพี่พาพวกมาที่นี่ทะ...”
ไป๋ซ่านพูดไม่ทันจบคำก็หยุดพูดสายตาจ้องมองไปที่คนตรงหน้าอย่างดีใจ “เจ้านาย!”
ไป๋ซ่านวิ่งไปกอดลี่หยางไว้เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเจ้านายเขายังมีชีวิตอยู่ ไป่ซานยังคงกอดรัดลี่หยางไม่ยอมปล่อยเพื่อพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้ฝันไป
“ปล่อยฉันก่อน ฉันจะตายก็เพราะนายนี้แหละ”
“ผมดีใจไปไหน่อย เจ้านายบาดเจ็บ!”
“แค่โดนสะเก็ดระเบิดนะ” โชคดีที่ชายหนุ่มกระโดดลงจากเรือมาทันและโดนสะเก็ดระเบิดเล็กน้อยทำให้ลี่หยางต้องลอยคออยู
