บทส่งท้าย ครอบครัวของเรา

เจ็ดเดือนผ่านมา วันนี้เป็นวันที่ลี่หยางตื่นเต้นที่สุดเพราะเป็นวันที่ลูกน้อยจะได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกแล้วชายหนุ่มยืนรอที่หน้าห้องคลอดเพราะไม่อยากเข้าไปด้านใน “เจ้านายนั่งก่อนเถอะครับ” “เมียฉันกำลังจะคลอดลูก” “ที่พยาบาลให้เข้าไปด้วยทำไมไม่ไปละครับ” อาเธอร์หมั่นไส้เจ้านายเพราะแค่เห็นเฟรญ่าร้องอย่างเจ็บปวดก็แทบจะเป็นลมแล้วจนพยาบาลไม่ให้เข้าไปในห้องคลอดด้วย “ก็ฉันตื่นนี่นา” คนตื่นเต้นมือไม้เย็นเฉียบกว่าจะพาเฟรญ่ามาถึงโรงพยาบาลก็ทำเอาคนทั้งบ้านวุ่นวายไปหมด “มานั่งรอเถอะครับเกิดเป็นลมไปจะแย่เอา” “ฉันผู้ชายอกสามศอก โว้ยยยยย” แต่มือยังคงสูดดมยาหอมไม่ห่างเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของเฟรญ่าดังออกมาจากห้องคลอด “กรี๊ดดดดด” เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของเฟรญ่าพร้อมกับเสียงเด็กร้องออกมาถ้าเป็นไปได้ชายหนุ่มก็อยากเจ็บตัวแทนมากกว่า ด้วยความตื่นเต้นทำให้สติค่อยพร่ามัวและล้มตัวลงมากองอยู่ที่พื้น “เจ