บทที่ 2 ลักพาตัว

เฟรญ่าที่ลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบากเพราะรู้สึกศีรษะหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาของมาวางทับไว้ เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นจึงทำให้หญิงสาวตกใจและรีบลุกออกจากที่นอนทันที “พวกคุณเป็นใคร จับฉันมาทำไม” เฟรญ่าที่เห็นคนเปิดประตูเข้ามาจึงเริ่มตั้งการ์ดป้องกันตัวเพราะพวกคนเหล่านี้ลักพาตัวเธอมา เมื่อคิดไปแล้วเธอก็ไม่ได้มีปัญหากับใคร “พวกผมไม่มีธุระอะไรกับคุณ แต่เจ้านายของผมมี” “เจ้านายของพวกคุณเป็นใคร เดี๋ยว!” ปัง! เสียงปิดประตูเกือบกระแทกกับใบหน้าของเฟรญ่า หญิงสาวหงุดหงิดและเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาหรือคนเหล่านี้จะเรียกค่าไถ่แต่เธอก็ไม่ได้มีเงินทองอะไรที่จะเรียกค่าไถ่ได้ “บ้าจริง! เราจะติดอยู่ที่นี่อีกนานไหมงานก็ต้องทำเรียนก็ต้องเรียน” เฟรญ่าบ่นออกมาเพราะหากไม่ทำงานหญิงสาวก็จะไม่มีเงินมาจ่ายค่าเทอม เมื่อคิดอะไรไม่ออกจึงเปิดม่านออกไปดูภาพตรงหน้าคือทะเลอันกว้างใหญ่ทำให้หญิงสาวเบิกตากว้าง “คงไม่ตายกลางทะเลหรอกนะ เฮ้ออออ” เฟรญ่าเดินมานั่งที่ปลายเตียงเธอไม่เคยทำอะไรให้ใครทำไมถึงโดนจับตัวมาครั้งสุดท้ายที่จำได้คือหญิงสาวกำลังจะไปส่งอาหารให้ลูกค้าหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย เฟริญา วีระโชติ หรือ เฟรญ่า สาวน้อยวัยยี่สิบสองปีหญิงสาวชาวไทยที่ติดตามมารดามาอยู่แดนมังกรตั้งแต่เด็กนัยน์ตาที่สุกวาวพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสบวกกับผิวขาวผมดำสลวยทำให้หญิงสาวมีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามเป็นอย่างมาก แอด! ปัง! เสียงเปิดประตูดังขึ้นมาทำให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์แล้วหันไปมองคนมาใหม่ ชายคนนี้น่าจะเป็นหัวหน้าใหญ่ของทุกคนเพราะดูจากการแต่งตัวแต่เธอก็ไม่รู้จักชายหนุ่มอยู่ดี “คุณ! จับตัวหนูมาทำไม” “ใจเย็นๆสิสาวน้อย” โจวลี่หยางที่เห็นท่าทางตื่นกลัวของสาวน้อยตรงหน้าก็ยิ่งถูกใจหญิงสาวมากขึ้น เขาไม่จำเป็นต้องจับตัวหญิงสาวมาแต่ก็ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้เฟรญ่าสวยจนเขาอยากได้ “อย่าเข้ามานะ!” เฟรญ่าเมื่อเห็นเขาเริ่มเดินเข้ามาใกล้ถึงถอยหลังจะหันไปเห็นโคมไฟที่จะป้องกันตัวได้จึงหยิบขึ้นมาเพื่อใช้ป้องกันตัวเอง “แค่โคมไฟทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” “คะ คุณต้องการอะไร เงินเหรอหนูไม่มีหรอก” เฟรญ่าพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาเพราะกลัวคนตรงหน้าจะทำอะไรเธอ มือกำโคมไฟไว้แน่น “ฉันไม่ต้องการเงิน แต่ต้องการมากกว่านั้น!” “กรี๊ดดดดด นี่แนะๆๆ” “โอ้ยยยย” เพล้ง! โจวลี่หยางนอนแน่นิ่งไปเพราะโดนหญิงสาวใช้โคมไฟฟาดไปที่หัวของชายหนุ่ม ลูกน้องที่ได้ยินเสียงโวยวายจึงรีบเปิดประตูเข้ามาภาพที่เห็นทำให้อาเธอร์รวมทั้งคนที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะไว้เกือบไม่อยู่ “ไปช่วยเจ้านายก่อน” ไป๋ซ่านจึงเข้าไปหิ้วปีกเจ้านายที่นอนไม่ได้สติออกมาและรีบตามหมอมาดูอาการ ส่วนแม่บ้านที่ยืนดูเหตุการณ์จึงรีบเข้ามาเก็บกวาดเศษแก้วแล้วรีบออกไปโดยไม่ลืมจะจะล็อกห้องจากข้างนอกไว้ “เดี๋ยวสิ! โถ่วเอ๊ย ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยว่าจูบเรามาทำไม” หญิงสาวจึงเดินมานั่งที่เก้าอี้ใกล้หน้าต่างแล้วทอดมองออกไปยังท้องทะเลหรือเธอจะไม่มีโอกาสออกไปจากที่นี้ “ไม่ได้คนอย่างเฟรญ่าต้องไม่มาตายที่นี่” สายตาหันไปเห็นผ้าม่านที่ยาวและผ่าปูที่นอนหญิงสาวจึงคิดอะไรออกมาได้ ใครจะอยู่ก็อยู่ไปเธอขอไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าคิดได้ดังนั้นจึงลงมือทำในสิ่งที่สมองคิด โจวลี่หยางค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมกับตรงท้ายทอยที่หนักอึ้งเมื่อคิดถึงเฟรญ่าชายหนุ่มจึงรีบลุกขึ้นนั่งเขาพลาดท่าให้กับเฟรญ่า ไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้าทำกับเขาแบบนี้ “บัดซบ! ดื้อนักนะเฟรญ่า” “เจ้านายครับ!” เสียงร้องอันสิ้นหวังของไป๋ซ่านดังขึ้นมาไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเรื่องอะไรแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆยังจัดการไม่ได้ “มีอะไร” “คุณเฟรญ่าครับ กำลังจะปีนลงมาจากหน้าต่าง” “ยืนบื้ออยู่ทำไมไปเอาตัวลงมา” ตัวบ้านที่สูงขนาดนั้นถ้าตกลงมาคงตายสถานเดียว โจวลี่หยางจึงรีบตามลูกน้องออกไป “โอ๊ย สูงซะมัด” หญิงสาวมองไปยังด้านล่างแต่ขาก็ไม่แตะพื้นเสียทีส่วนผ้าที่มัดต่อกันก็ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว แต่แล้วเฟรญ่าก็ต้องตกใจมากขึ้นเพราะเสียงของผู้ชายคนนั้นดังขึ้น “เฟรญ่า! ลงมาเดี๋ยวนี้” “ว้ายยยย” เฟรญ่าตกใจและปล่อยมือออกมาทำให้หญิงสาวร่วงลงมายังพื้นเบื้องล่าง โจวลี่หยางที่เห็นแบบนั้นจึงรีบเอาตัวเข้ามารับหญิงสาวไว้ เมื่อร่วงลงมาถึงพื้นหญิงสาวถึงกับหลับตาเพราะกลัวว่าจะเจ็บแต่หญิงสาวก็ไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด “ลุกขึ้นได้หรือยัง” “คุณ! เอ่อ…ลุกแล้วทำเสียงดุอยู่ได้เป็นหมาหรือไง” “เธอว่าอะไรนะ พวกมึงหัวเราะอะไร!” เหล่าบอดี้การ์ดที่ได้ยินหญิงสาวพูดออกมาจึงพากันเก็บเสียงหัวเราะไว้ไม่ได้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าที่จะทำกับโจวลี่หยางแบบนี้ได้แถมยังด่าลี่หยางแบบไม่ไว้หน้าใครอีก “ก็เห็นชอบดุ นึกว่าเป็นหมา ว้ายยย” “ด่าอีกสิ คราวนี้ฉันจะจูบโชว์คนทั้งหมดนี้เลย” เฟรญ่าร้องออกมาเมื่อชายหนุ่มคว้าตัวเธอไปกอดไว้แถมยังบอกว่าจะจูบอีกจึงรีบใช้มือปิดปากตัวเองไว้ การกระทำนี้ยิ่งทำให้หัวใจของลี่หยางสั่นไหวเพราะความน่ารักที่ไม่ต้องแต่งเติมอะไร โจวลี่หยางจึงลากหญิงสาวเข้ามาในห้องทำงานเมื่อเห็นท่าทีของเฟรญ่าสงบลงเขาจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน “ดูนี่ซะ” ลี่หยางโยนกระดาษให้หญิงสาวดูเฟรญ่าที่เห็นข่าวที่เธอเป็นคนขายข่าวและเป็นคนถ่ายคลิปวิดีโอ แค่คลิปเดียวก็ทำเงินให้เธอได้มากมายแต่ไม่คิดว่าเขาจะคือคนร้าย “คุณคือคนร้ายโรคจิตเหรอ” “แค่กๆๆๆ เธอพูดอะไรนะ?” ลี่หยางถึงกับสำลักน้ำออกมาจู่ๆก็โดนหาว่าเป็นคนโรคจิตเขาคงไม่มีอะไรดีในสายตาของหญิงสาวเลยงั้นหรือชายหนุ่มจึงถอนหัวใจออก “ก็คุณโรคจิตลักพาตัวผู้หญิงเพราะจะทำอะไรไม่ดีใช่ไหม หน้าตาก็ดีรวยก็รวยทำไมไม่ซื้อกิน” “หยุดพูดได้แล้วเฟรญ่า!” เมื่อโดนดุหญิงสาวจึงรีบเงียบเพราะกลัวว่าเขาจะฆ่าแล้วข่มขืนหรือเขาจะเอาอวัยวะของเธอไปขายตามที่ชอบเป็นข่าว หรือเขาเป็นพวกซาดิสม์ “หรือคุณจะฆ่าแล้วข่มขืนหนู ถ้าตัวแข็งเหมือนท่อนไม้มันเอาไม่สนุกหรอกค่ะ” “เงียบเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นแล้วที่ฉันจับตัวเธอมาก็เพราะคลิปที่เธอปล่อยออกไปนั้นมันทำให้ธุรกิจของฉันเสียหาย” แค่ไม่กี่ชั่วโมงหุ่นของเขาก็ร่วงลงมาพร้อมกับข่าวเสียๆหายนับเป็นมูลค่าแล้วคงไม่ต่ำกว่าร้อยล้าน “คุณจะให้หนูชดใช้เป็นเงินหนูไม่มีเงินหรอกค่ะ” “ฉันรู้ว่าเธอคงไม่มีปัญญาหาเงินร้อยล้านมาคืนฉันหรอก” “อะไรนะคะหนึ่งร้อยล้าน!” ชาตินี้เธอคงไม่มีปัญญาหาเงินได้มากมายขนาดนั้นแค่ลำพังยังหาเงินจ่ายค่าเทอมเกือบไม่รอด ชายหนุ่มเมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเฟรญ่าเขาจึงเลิกแกล้งหญิงสาว “แต่ฉันไม่ได้ต้องการเงิน” “แล้วคุณต้องการอะไรคะ” ลี่หยางจึงแอบยิ้มออกไปโดยไม่ให้หญิงสาวเห็นเด็กน้อยหลอกง่ายจริงๆเขาเริ่มอยากจะมีอะไรสนุกๆทำแล้ว “ต้องการให้เธออยู่กับฉัน” “คุณว่าอะไรนะคะ?” เฟรญ่าไม่เชื่อหูตัวเองจึงถามย้ำไปอีกรอบจะให้เธออยู่กับเขาในฐานะอะไร ชายหนุ่มบ้าไปแล้วหรือไง “จะให้หนูอยู่กับคุณในฐานะอะไรคะ” “คนใช้ ฉันไม่เอาผู้หญิงแบบเธอมาทำเมียหรอกนะ” คนปากไม่ตรงกับใจพูดขึ้นในใจเขาอยากจะจับเธอขึ้นเตียงวันนี้เลยด้วยซ้ำตาเพราะกลัวว่าเฟรญ่าจะกลัวเขาไปมากกว่านี้ “คนใช้คุณตั้งเยอะแยะ นานแค่ไหนคะ” “จนกว่าฉันจะเบื่อ อยู่ที่นี้ห้ามสร้างเรื่อง” “แต่หนูต้องไปเรียนนะ คุณ...” “โจวลี่หยางนั้นคือชื่อฉัน ถึงเวลาเมื่อไรฉันจะพากลับ” ลี่หยางพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจากที่คิดว่าหญิงสาวจะเรียบร้อยแต่ทุกอย่างกับไม่ใช่อย่างที่คิด “คุณโจว ว่าแต่คุณอายุเท่าไร” หญิงสาวอยากรู้เพราะจะได้ใช้สรรพนามเรียกชายหนุ่มได้ถูกแต่เหมือนจะได้สายตาที่เย็นชากลับมาทำให้เฟรญ่าเลิกถาม “สามสิบสาม” เคลย์ตันตอบไปด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดแม้ในใจจะไม่อยากตอบแต่ไม่รู้ทำไมปากถึงรีบตอบไป “โห่ แก่จัง แก่กว่าหนูตั้งสิบเอ็ดปีทรงผมหรือรังนกคะ” “นี่เธอ! ออกไปได้แล้วอยากจะไปทำอะไรก็ไปแต่ถ้าคิดจะหนีไปก็ว่ายน้ำข้ามเกาะไป” ลี่หยางรับไม่ได้กับคำที่หญิงสาวด่าว่าเขาแก่หญิงสาวคนอื่นหลงใหลในหน้าตาของเขามีแต่เธอที่หาว่าเขาแก่ “ไปก็ได้อยู่คนเดียวไปเถอะจะได้เครียดตาย” เฟรญ่าจึงเดินออกจากห้องทำงานของลี่หยางไปสิ่งที่อยากไปคือห้องครัวเพราะตอนนี้เธอหิวมากตั้งแต่มาอยู่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเมื่อเห็นบอดี้การ์ดของลี่หยางจึงยิ้มทักทายให้ทุกคนอย่างเป็นแต่กับไม่มีใครคุยกับเธอเลยสักคน “ลืมเอาปากมาจากท้องแม่หรือไง” “คุณเฟรญ่ามาทำอะไรตรงนี้ครับ” “ว้ายย ตกใจหมด” หญิงสาวร้องออกมาเพราะไป๋ซ่านเดินเข้ามาทักไม่ให้สุ้มให้เสียง ถ้าเป็นคนแก่เธอคงหัวใจวายตายไปแล้วลูกน้องของลี่หยางมีใครปกติสักคนไหม “คุณเฟรญ่าอยากได้อะไรหรือเปล่าครับ” ไป๋ซ่านถามหญิงสาวออกไปเพราะเจ้านายสั่งให้ดูแลหญิงสาวให้ดีซึ่งเขาก็แปลกใจทำไมต้องดูแลเฉลยให้อยู่ดีกินดี “เฟรอยากไปที่ห้องครัวค่ะ” “ตามมาครับ” เมื่อหญิงสาวยิ้มให้ไป๋ซ่านจึงเข้าใจว่าทำไมเจ้านายเขาถึงเปลี่ยนไปขนาดเขายังหลงเสน่ห์รอยยิ้มของสาวตรงหน้า “ลู่จื้อ มาดูแลคนของเจ้านายหน่อย” เฟรญ่าจึงยิ้มให้อย่างคนเป็นมิตรแต่ก็ไม่มีใครยิ้มตอบกลับมาเลยสักทำให้เฟรญ่าต้องหุบยิ้ม เมื่อเหล่าแม่บ้านยกอาหารมาให้หญิงสาวเฟรญ่าจึงหันมาสนใจอาหารตรงหน้า “คุณเฟรญ่าอย่าเดินเพ้นพล่านไปที่น้ำตกข้างหลังนะคะ” “น้ำตกมีอะไรคะ” “ไม่มีอะไรค่ะแต่อย่าไปดีกว่า” เฟรญ่าจึงเก็บความสงสัยไว้ในใจหรือว่าที่นั่นจะมีทางหนีออกไปจากที่นี่หรือมีความลับอะไรซ่อนอยู่หญิงสาวจึงนั่งกินข้าวอย่างเงียบๆค่อยไปหาคำตอบวันหลังวันนี้ขอเอาชีวิตให้รอดก่อน