บทที่ 4 ดูแล

เฟรญ่าตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพราะความปวดเมื่อยไปทั้งตัวเมื่อจะลุกขึ้นกลับมีวงแขนของใครบางคนมาพาดไว้ที่เอวบางจนหญิงสาวขยับตัวไม่ได้ “ตื่นแล้วเหรอ ปวดตรงไหนไหม” “คุณ! ปล่อยหนูนะมากอดไว้ทำไมแล้วแอบขึ้นมานอนกับหนูตอนไหน” หญิงสาวที่เตรียมจะเอาเรื่องลี่หยางกล้าดียังไงถึงขึ้นมานอนกับเธอ นอนไม่พอยังจะกอดเธอไว้อีก “ก็เห็นดึงฉันไปกอดคิดว่ากำลังหลงเสน่ห์ฉัน” “บ้าอะไร หนูไม่ชอบคนแก่!” เมื่อคืนเธอฝันว่าตัวเองกำลังจะหนาวตายแต่พอมีไออุ่นอยู่ใกล้ตัวจึงคว้าเข้ามากอดไว้ใครจะคิดว่าสิ่งนั้นจะเป็นโจวลี่หยาง “ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น” คำว่าแก่ที่เฟรญ่าพูดออกมาทำให้ลี่หยางเสียความมั่นใจไปเขาเพิ่งอายุสามสิบสามแถมยังมีสาวๆรอคิวขึ้นเตียงกับเขาอีกเยอะแยะมีแค่เฟรญ่าที่ไม่หลงเสน่ห์แถมยังว่าเขาแก่ “ลุกออกไปได้แล้วค่ะ หนูจะไปอาบน้ำ” “แผลห้ามโดนน้ำ” “เดี๋ยวหนูเช็ดตัว คุณออกไปได้แล้วหนูไม่อยากให้ใครเห็นว่าคุณอยู่กับหนูสองต่อสอง” ลี่หยางจุกอยู่ในอกกับคำที่เฟรญ่าพูดหญิงสาวกลัวว่าใครจะเข้ามาเห็นทั้งๆที่ชีวิตเขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้ส่วนมากหญิงสาวเหล่านั้นจะเป็นคนประกาศให้โลกรู้ว่าอยู่กับเขามากกว่า “ฉันไม่ได้พิศวาสเธอหรอก” “เป็นอะไรของเขา เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย” เฟรญ่าไม่เข้าใจคนตรงหน้าว่าชายหนุ่มเป็นอะไรขาที่ยังเจ็บทำให้หญิงสาวเดินไม่ถนัด หญิงสาวจึงลุกอาบเช็ดตัวอย่างลำบากเพราะยืนทรงตัวไม่ถนัด โจวลี่หยางที่เดินออกมาด้วยความหัวเสียจึงเดินออกมาจากตัวบ้านเห็นอาเธอร์ยืนอยู่ตรงหน้าพอดี “อาเธอร์ ” “ครับ นายมีอะไรให้ผมทำครับ” “ฉันแก่ตรงไหน!” อาเธอร์งุนงงกับคำถามคงจะโดนเฟรญ่าด่าว่าแก่มามากกว่าถึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้ แต่เขาดีใจที่มีเฟรญ่าเข้ามาเติมเต็มในชีวิตของเจ้านายหนุ่มเพราะตั้งแต่เลิกรากับคนรักเก่าลี่หยางก็ไม่เคยคบใครจริงจังสักที “ไม่แก่ครับ อายุเท่านี้จะแก่ได้ยังไงครับ” “นั้นสิฉันยังไม่แก่สักหน่อย ยัยผู้หญิงตาถั่ว!” ชายหนุ่มจึงเดินเข้าบ้านไป เขากำลังจะเสียอาการเพราะเฟรญ่าคนเดียว “คุณเฟรญ่า! เดี๋ยวก็ตกบันไดหรอกครับ” “ว้ายยย! คุณตกใจหมดเลย” เฟรญ่ากำลังจะเดินบันไดแต่เพราะขาที่เจ็บอยู่ทำให้เกือบจะตกลงมาโชคยังดีที่ไป๋ซ่านเดินเข้ามาเห็นพอดี “เดี๋ยวผมช่วยครับ” “ถ้าไม่อยากตายก็ถอยไปให้ไกลๆ” เสียงทรงอำนาจดังขึ้นทำให้ไป๋ซ่านที่กำลังจะพยุงหญิงสาวจึงปล่อยหญิงสาวเพราะสายตาของเจ้านายตอนนี้กำลังจะฆ่าคนได้ “คุณลี่หยาง ปะ..ปล่อยหนู” “อยู่เฉยๆเดี๋ยวก็ตกหรอก” ลี่หยางจึงอุ้มเฟรญ่าแล้วพาเดินลงไปยังห้องอาหาร ไปซ๋านที่เห็นเหตุการณ์จึงอมยิ้มออกมาตำแหน่งนายหญิงจะเป็นใครไปได้ “ขอบคุณค่ะ ที่พาหนูลงมา” “เห็นหรือยังคนแก่ที่ไหนจะอุ้มเธอได้ ฉันยังหนุ่มยังแน่นอยู่” “...” เฟรญ่าจึงไม่ตอบโต้ด้วยความหิวจึงนั่งกินข้าวไปอย่างเงียบๆเพราะไม่อยากคุยกับชายหนุ่ม “เอ่อ หนูขอโทรหาเพื่อนได้ไหมคะ” “เพื่อนหรือใคร?” ลี่หยางรีบถามเพราะกลัวว่าหญิงสาวจะโทรหาชายอื่นหากเป็นอย่างนั้นเขาไม่ยอมเด็ดขาดแต่ในประวัติที่ลูกน้องรายงานมาหญิงสาวยังไม่มีใคร “เพื่อนค่ะ” “ได้สิ แต่ต้องคุยตรงนี้” ชายหนุ่มจึงวางมือถือให้กับหญิงสาวเผื่อหญิงสาวแอบหนีเขาจะได้ตามทัน หรือต่อให้หนีไปไกลแค่ไหนเขาก็จะตามกลับมา เฟรญ่าชั่งใจอยู่สักพักจึงยอมหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์โทรที่หญิงสาวจำได้รอสายสักพักจึงมีเสียงคนกดรับสาย “เปิดสปีกเกอร์โฟนด้วย” ลี่หยางสั่งให้หญิงสาวสปีกเกอร์โฟนเพราะเขาจะได้รู้ว่าคุยอะไรกันแต่ปลายสายที่ตอบกลับมาเป็นเสียงผู้ชายอารมณ์หึงหวงจึงเริ่มก่อตัวขึ้นมา “ซัน นี้เฟรเอง” “เฟรอยู่ไหนทำไมซันติดต่อไม่ได้เลย” เพล้ง! “ว้ายคุณ ทำอะไรนะ” เฟรญ่าตกใจกับการกระทำของชายหนุ่มเพราะเขาคว้าโทรศัพท์ออกไปจากมือของเธอแถมยังเคว้งทิ้งจนแตกกระจายเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เขากำลังทำ “นัดแนะชู้หรือไง ห๊ะ” “คุณเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ชู้อะไร อึก!” “ชีวิตเธอเป็นของฉันจะอยู่หรือจะตายก็เป็นของฉันเข้าใจไหม” ชายหนุ่มคว้าไปที่ลำคอของหญิงสาวด้วยความโมโหเพราะคิดว่าหญิงสาวกำลังจะหาทางหนีเพราะคุยภาษาที่เขาฟังไม่ออก “ปะ..ปล่อยหนู หนูหายใจไม่ออก แค่กๆๆๆ” เมื่อได้สติจึงปล่อยมือออกจากคอของเฟรญ่าลี่หยางมองไปที่ลำคอที่เกิดรอยแดงจากนิ้วจากการลงน้ำหนักมือของลี่หยาง “อย่าคิดจะหนีไปกับไอ้พวกตัวผู้หน้าไหนทั้งนั้น!” “ฮึก คุณมันบ้าที่สุดเลย” เฟรญ่ายังอยู่ในอาการตกใจจึงร้องออกมาเพราะไม่เข้าใจอารมณ์ของชายหนุ่มป่านนี้เพื่อนของเธอคงจะเป็นห่วง “คุณเฟรญ่าขึ้นไปข้างบนไหมคะเดี๋ยวฉันช่วย” เมื่อได้รับคำสั่งให้เข้ามาดูแลหญิงสาวต่อจากเจ้านายจึงพยุงเฟรญ่าเพื่อขึ้นไปพักผ่อน เมื่อแม่บ้านออกไปแล้วเฟรญ่าจึงปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มเพราะไม่เข้าใจในอารมณ์ของโจวลี่หยางบางครั้งเขาก็ดีจนเธอหลงคิดว่าเขานั้นมีใจให้หรือเปล่าแต่พอคิดถึงเหตุผลที่เขาจับตัวเธอมาคงเป็นเพราะแค่ต้องการแก้แค้นเธอเท่านั้น “โถ่โว๊ยยยยย!” ลี่หยางระบายอารมณ์ลงกับพื้นทรายที่กว้างใหญ่เพราะเขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงควบคุมตัวเองไม่ได้แค่ได้ยินเสียงผู้ชายอื่นเขาก็ทนไม่ไหว ผลัวะ! “นายอย่าทำแบบนี้สิครับ” ลี่หยางใช้มือทุบเข้าไปที่ต้นไม้จนเกิดรอยแผลขึ้นมาไป๋ซ่านต้องเข้ามาห้ามเจ้านายไว้เพราะกลัวลี่หยางจะได้รับบาดเจ็บไปมากกว่านี้ มือที่ได้รับบาดเจ็บไม่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บได้เลยลี่หยางไม่อยากรักใครเพราะอดีตที่ผ่านมาทำให้เจ็บเกือบตายเพราะความรักกว่าจะผ่านวันเวลานั้นไปได้ “ฉันไม่เป็นอะไร พวกนายไม่ต้องเป็นห่วง” ชายหนุ่มจึงโบกมือให้ลูกน้องออกไปจากบริเวณนี้เพราะเขาต้องการอยู่คนเดียว หากเขาจะรักใครสักคนก็กลัวว่าจะโดนทิ้งเหมือนในอดีตเพราะว่าเขาจนไม่มีอนาคตแต่วันนี้เขามีทุกอย่างเพราะคำพูดเหล่านั้น เกือบบ่ายโมงที่ลี่หยางเข้ามาในบ้านเขาจึงมุ่งหน้าเข้าไปนั่งดื่มเหล้าตั้งแต่ช่วงบ่ายเพื่อระบายความอึดอัดและความสับสนที่มีในหัวใจออกไป “นั่งดื่มเป็นเพื่อนฉันก่อนสิอาเธอร์” “เจ้านายกำลังจะมีความรักแต่กลัวว่าจะเจ็บใช่ไหมครับ?” “ทำเป็นรู้ดี” ลี่หยางจึงดื่มเหล้าเหมือนกำลังดื่มน้ำเปล่าแค่คิดถึงความรักเขาก็กลัวขึ้นมา และเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงอยากให้เฟรญ่ามาอยู่ใกล้ตัวจึงยกเอาเหตุผลบ้าบอมาเป็นข้ออ้าง “เจ้านายยังไม่ลืมคุณจางเจียลี่อีกเหรอครับ ขอโทษครับ” “ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยู่ในหัวใจของฉันอีกต่อไปแล้วที่ฉันโมโหก็เพราะว่า ฉัน...” “เพราะอะไรครับ” อาเธอร์ที่นั่งรับฟังชายหนุ่มระบายความในใจออกมาเขาดีใจที่ลี่หยางลืมอดีตคนรักได้แล้ว “ไม่รู้สิฉันดมโหที่เฟรญ่าโทรหาผู้ชายคนอื่น” เพราะความหน้ามืดตามัวเขาจึงรีบคว้ามือถือออกมาจากมือของหญิงสาวแล้วเขวี้ยงทิ้งอย่างไม่ไยดีเฟรญ่าอาจจะตกที่เห็นเขากำลังบีบคอของหญิงสาว “นั้นเขาเรียกหึงครับ” “ฉันเลยโมโหเผลอทำร้ายเฟรญ่านิดหน่อย” “ทำร้าย? คงไม่หน่อยแล้วครับเป็นผม ผมโกรธไปเจ็ดชั่วโคตร” ลี่หยางยิ่งหนักใจเพราะไม่รู้จะต้องง้อหญิงสาวยังไงยิ่งเฟรญ่าเป็นคนดื้อรั้นก็ยิ่งเอาใจยากขึ้นไปอีก “นายง้อผู้หญิงยังไงเวลาผู้หญิงโกรธ” “จับปล้ำเลยครับง่ายดีรับรองหายโกรธ” อาเธอร์ที่เริ่มเมามายจึงพูดออกไปเพราะคงไม่มีใครทำแบบนี้หญิงสาวคงจะโกรธกันไปใหญ่ “นายนี้มัน...” ลี่หยางกับอาเธอร์จึงดื่มกันไปถึงดึกเป็นครั้งแรกที่ลี่หยางดื่มจนเมาหนักขนาดนี้ เมื่อความเมาทำให้ลี่หยางคิดถึงไปหน้าหวานๆของเฟรญ่าขึ้นมาเมื่อลุกขึ้นถึงกับเดินเซเล็กน้อยส่วนอาเธอร์นั้นหลับไปแล้ว เฟรญ่าที่นอนพลิกตัวไปมาเพราะความนอนไม่หลับไม่ว่าจะข่มตานอนยังไงก็ไม่ยอมหลับจึงลุกขึ้นมาเปิดทีวีดูเพื่อข้าเวลาเผื่อจะทำให้เธอง่วงได้แต่เสียงเคาะประตูทำให้เฟรญ่าสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์แล้วรีบปิดทีวีทิ้ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก ปัง! ปัง! ปัง! เฟรญ่าจึงรีบสาวเท้าไปยังประตูแต่สิ่งที่เห็นคือลี่หยางที่เสื้อผ้ายับพร้อมกับผมที่ดูยุ่งเหยิงพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยมาแตะจมูกของหญิงสาว “คุณเมาแล้วก็กลับไปนอนสิคะ” “ฉันจะนอนที่นี่ ทำมายยยย” ลี่หยางจึงเดินเข้ามาแล้วปิดประตูเสียงดังจนเฟรญ่าต้องถอยหลังหนีเพราะตอนนี้เขาดูน่ากลัวกว่าตอนเช้าอีก “ว้ายยย ปล่อยค่ะ” “ทำไม! ฉันมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยหรือไงหรือให้เฉพาะแฟนของเธอกอด” เฟรญ่าที่งุนงงกับคำพูดของคนเมาก็แต่ไม่ได้ปฏิเสธทำให้ชายหนุ่มยิ่งโมโหขึ้นมา “เมาก็ไปนอนค่ะถ้าคุณจะนอนห้องนี้ก็นอนไปหนูจะไปนอนกับแม่บ้าน” “ฉันไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น! คืนนี้เธอต้องอยู่กับฉัน” ลี่หยางจึงรวบเอวหญิงสาวเข้าหาอกแกร่งของเขาแล้วตะบมจูบไปทั่วใบหน้าของหญิงสาว “ปะ..ปล่อยคุณเมามากแล้วนะ ฮึก อย่าทำ” “รังเกียจฉันเหรอ” “ไม่ได้รังเกียจแต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันค่ะ กรี๊ดดดด” เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่อชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวแล้วพาโยนลงบนเตียงนอนถึงแม้ที่นอนจะนุ่มแต่ก็ทำให้เฟรญ่ารู้สึกจุกขึ้นมา “ปล่อยนะ ไม่ ปล่อย” “อย่าดิ้นสิ” ยิ่งเฟรญ่าดิ้นลี่หยางก็ยิ่งกอดรัดไว้แน่นนาทีนี้เขาต้องการหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าแค่เห็นใบหน้าหวานๆบวกกับกลิ่นกายที่หอมเย้ายวนมันทำให้เขาอดใจไม่ไหวที่จะลิ้มลองเฟรญ่า