ตกดึกของค่ำวันเดียวกันนั้น
พึ่บ!
คนตัวเล็กเผลอสะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งในกลางดึกคืนนั้น เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้นอนที่บ้านของตัวเอง หัวใจเผลอเต้นรัวกระหน่ำ จนต้องรีบสะกิดแฟนที่นอนกอดกันอยู่ใกล้ๆ
"มาร์ติน..." เธอเรียกเขาเสียงแผ่ว แต่เพียงไม่นานเขาก็ลืมตามองเธอ
"อื้อ~ นอนได้แล้ว" เขาครางเสียงแผ่วพลางเอื้อมแขนมากอดเอวของเธอเอาไว้แน่น
"นอนไม่ได้ ฉันต้องกลับบ้านแล้ว" เพราะกลัวว่าเขาจะไม่ยอมตื่นไปส่งเธอ คนตัวเล็กจึงต้องเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟบนหัวเตียงให้สว่างขึ้น
เขาลืมเหรอว่าเธอแอบแม่มาหาเขาน่ะ และตอนนี้ก็ตีหนึ่งกว่าๆ แล้วด้วย เพราะถ้าให้เธอกลับบ้านพรุ่งนี้คงได้โป๊ะแตกแน่ๆ ก็แม่เธอน่ะตื่นเร็วมากน่ะสิ ตีห้าท่านก็ตื่นมาทำกับข้าวแล้ว
ถ้ารู้ว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้ค้างบ้าน ไม่อยากจะคิดเลย...
"ดึกแล้ว นอนกับฉันเถอะ" เขายังออดอ้อนไม่เลิก
"แม่ฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันมาค้างกับนาย" เธอบอกเขาพลางยกมื
