"เธอเคยให้ความสำคัญกับฉันเป็นคนแรกบ้างไหม"
น้ำเสียงเขาเหมือนจะอ่อนแรงลง ไม่รู้เพราะพิษไข้ หรือเขาแค่เพ้อตอนป่วยแต่มันกลับทำให้เธอแทบจะทำตัวไม่ถูกยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
"เอ่อคือ..."
เธอที่กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่มันกลับโดนเขาเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"ช่างเถอะ อย่าสนใจที่ฉันพูดเลย"
พรึ่บ!
ร่างกำยำลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปยังประตูห้อง หมายจะเปิดประตูให้เธอออกไป
"มาร์ติน ฉันแค่จะออกไป..."
"ไปเถอะ ไม่ต้องบอกฉันว่าเธอไปกับใคร ไปที่ไหน หรือไปทำอะไร แต่อย่ากลับดึกมากก็พอ..."
"...." เธอมองหน้าเขาแล้วเดินไปยังประตูห้องที่เขาเปิดอ้าไว้เพื่อเธอ ริมฝีปากสีสวยขบเม้มเข้าหากัน
จากที่เขานอยด์เธอ ในตอนนี้แปลเปลี่ยนเป็นเธอนอยด์เขาแล้วสิ
ถ้าเขาห้ามเธออีกสักนิด แค่ห้ามเธอ และบอกไม่ให้เธอไปอีกหน่อย เธอก็พร้อมจะอยู่กับเขาแล้ว
แต่นี่เขาไม่เคยยื้อเธอเลย มาร์ตินไม่เคยทำแบบนั้น ครั้งที่แล้วเขากลับปล่อยเธอไปง่าย
