'นักศึกษาคะ อาจารย์ให้ทุกคน....'
เสียงของอาจารย์ที่พูดคุยอยู่หน้าคลาสแทบจะไม่เข้าหูเขาในตอนนี้ ในสมองมันโล่งไปหมด...
จะว่าโล่งก็คงไม่ใช่เพราะมันเอาแต่คิดถึงใบหน้าตอนซียิ้มให้เขา แต่ก็ซ้อนทับด้วยภาพห้องนอนที่ว่างเปล่า
ห้องที่ไม่มีเธอทำไมมันถึงได้เหงาขนาดนี้ และเขาไม่ได้คุยกับเธอกี่วันแล้วนะ?
อ้อ หนึ่งสัปดาห์เองไง เขายังคงมองโทรศัพท์ของตัวเองทุกวัน และทุกครั้งที่มีโอกาสเผื่อจะมีข้อความจากเธอทักมาหาเหมือนเคย
แต่มันว่างเปล่า ว่างเปล่าเหมือนหัวเขาตอนนี้ที่ไม่มีอะไรเลย
"เฮ้ยไอ้ติน เมื่อกี้อาจารย์พูดว่าไงวะ กูไม่ทันได้ฟัง" ไอ้นิวหันมาพูดกับตัวเขา เพราะในตอนนี้ทั้งนิว มอนด์ และเขามานั่งอยู่หลังห้อง และการที่อาจารย์เอาแต่พูดพึมพำอยู่หน้าห้องจึงทำให้พวกเขาได้ยินไม่ชัดถ้าไม่ตั้งใจฟังจริงๆ
"...." แต่ในตอนนี้สมองเขามันไม่อาจรับรู้อะไรได้เลย แม้กระทั่งเสียงของเพื่อนสนิทที่เรียกอยู่ใกล้หูขนาดนี้
