"ทำไมทำแบบนี้ จะทรมานกันเหรอ"
ดวงตาเขาฉายแววทั้งความเสียใจ และการตัดพ้อ แต่นั่นมันก็ไม่ใช่ความผิดเธอสักหน่อย แต่ในตอนนี้เขาดูน่าสงสารจนเธอทำอะไรไม่ถูกเลย
"...ก็นายบอกว่าไม่ชอบนี่ แล้วฉันจะอยู่ต่อทำไมล่ะ" เธอตอบเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ฝ่ามือเล็กแตะอยู่บนไหล่ของเขา ซึ่งมันทั้งสะอื้นไห้และโยกไหวเพราะแรงสะอื้นของเขา
"เธอแม่งโคตรใจร้าย เล่นมาทำให้รักแล้วก็หนีฉันไป..."
ตึก! เหมือนหัวใจของเธอกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำสารภาพรักจากเขา เขาเมานี่...และคนเมามักจะพูดจริงใช่หรือเปล่า
เขาใช้วงแขนแข็งแรงกอดรัดเธอไว้แน่นพลางซุกใบหน้าลงกับอกอวบ
"ฟืดดดด~" ทั้งเสียงสะอื้นและเสียงสูดน้ำมูกของเขามันดังจนเธอไม่รู้ว่าจะสงสารหรือขำก่อนดี
มาร์ตินในตอนนี้เหมือนเด็กดื้อที่โดนทิ้งนั่นแหละ จากหมาใหญ่กลายเป็นหมาปั๊กหน้าเศร้าไปแล้ว
เธออยากจะปลอบแต่ก็อดแกล้งเขาไม่ได้เหมือนกัน
"อี๋ น้ำมูกไหลติดเสื้อฉันแล้วเนี่ย
