หนึ่งปีเต็มที่รอคอย

ธีระขับรถเข้ามาจอดหน้าเซฟเฮ้าส์ ไฟสลัวตรงทางเข้าทำให้บรรยากาศยิ่งเงียบและอึมครึม ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ทันทีที่รถหยุด ควินเปิดประตู ก้าวลงจากรถ ก่อนจะช้อนแขนอุ้มชีวาขึ้นจากเบาะ อย่างไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว “ป่ะ… ถึงที่ ที่เราเคยมีทั้งสุขและทุกข์ด้วยกันแล้ว” ควินขยับแขนประคองน้ำหนักของชีวาไว้แน่นขึ้น ร่างบางในอ้อมแขนเขา กลับเลื่อนขาเรียวเกี่ยวรอบเอวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับร่างกายเธอตอบสนองได้เร็วกว่าสติ ที่พร่าเลือนจากแอลกอฮอล์ แขนเล็กของเธอโอบคอเขาไว้แน่น หน้าอกของเธอแนบสนิทกับอกกว้างทุกครั้งที่เขาขยับก้าว เขารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดต้นคอ ทำให้กล้ามเนื้อของเขาตึงไปทั้งแผ่นหลัง ควินก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นอย่างมั่นคง แม้ร่างของเธอจะซบและแนบเข้ามาทุกส่วน จนหัวใจเขาเต้นแรงผิดจังหวะ แต่เขายังประคองเธอไว้แน่นราวกับเธอเป็นสิ่งมีค่าที่เขาไม่ยอมให้หลุดมืออีก ทุกก้าวที่เหยียบขึ้