ใต้หน้ากากนั้น… คือคนที่คิดถึง

เขารู้สึกละอายปนซาบซึ้งอยู่ลึกๆ ดนัยสูดลมหายใจเบาๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นขึ้น “ขอบคุณมากนะครับ คุณชีวา ทำให้ผมไปทำงานต่างจังหวัดได้อย่างสบายใจจริงๆ” ชีวาไม่พูดมาก เพียงคำนับเบาๆ ยิ้มอ่อน “ไม่เป็นไรเลยค่ะ ถ้าไม่ใช่คุณดนัย…ชีวาคงจะไม่มีงาน ไม่มีเงินเดือนดีๆ แบบนี้หรอกค่ะ” ดนัยถึงกับนิ่งไปชั่วครู่ คำพูดเรียบง่ายของเธอกลับทำให้เขา รู้สึกเหมือนโดนชนเข้าตรงกลางอก ผู้หญิงคนนี้…พูดแต่ความจริงใจ จะไม่ให้ควินมันหลงได้ยังไงกันล่ะ… เขาแตะแววตาอ่อนลง ก่อนกลั้นยิ้ม “คุณพูดแบบนี้เดี๋ยวผมจะเขินเอานะครับ” ชีวาหัวเราะเบาๆ บรรยากาศในห้องที่ตึงเครียดเมื่อครู่ ก็เหมือนถูกคลายออกทันที “งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ชีวาเอ่ยเบาๆ ก่อนจะเก็บแฟ้มขึ้นมาถือในมือ ดนัยพยักหน้าอย่างสุภาพ “เชิญครับ… แล้วก็ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ” ชีวาส่งยิ้มบางๆ กลับไป ยิ้มนั้นเรียบง่าย…แต่กลับทำให้ดนัยนิ่งไปครู่หนึ่ง ทั้งงา