ควินเหยียบคันเร่ง รถแล่นตรงเข้าไปยังสนามกอล์ฟ ชีวานั่งนิ่ง สายตากวาดมองสองข้างทาง
หัวใจเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้
ที่นี่… คือสถานที่ที่เธอเคยเป็นเจ้าของ เมื่อสี่ปีก่อนก่อนทุกอย่างจะถูกขายให้เจ้าของคนใหม่
แต่สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจ คือทุกอย่างกลับเหมือนเดิมราวกับเวลาไม่เคยเดินไปไหน
เธอพึมพำออกมาเบาๆ แต่ควินได้ยินทุกคำ
“ที่นี่…เหมือนเดิมทุกอย่างเลย”
ทางเข้าที่คุ้นตา รั้วเหล็ก ธงปานชีวาที่ไหวพลิ้วตามแรงลม ธงที่เธอทำกับคุณพ่อ และปักไว้ตั้งแต่อายุสิบแปด มันยังอยู่…ตรงที่เดิม
มุมปากของควินยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มพอใจที่ไม่ได้เอ่ยคำใด
ก่อนที่สายตาของชีวาจะสะดุด และหัวใจของเธอกระตุกวูบ
โลโก้ “Parnchiwa Club” สะท้อนแสงแดดยามบ่ายอยู่ไกลๆ ป้ายชื่อปลิวไหวตามแรงลม ราวกับกำลังเรียกเธอกลับบ้าน
รถจอดหน้าตัวอาคาร ชีวาก้าวลงจากรถ แสงแดดยามบ่ายสาดลงบนผืนสนามหญ้า ตรงจุดที่ครั้งหนึ่ง
เธอเคยพาอมยิ้มมาเก
