แกล้งเมีย

ชีวาชะงักทันทีที่ ที่ประตูลิฟต์เลื่อนปิดด้านหลัง หัวใจที่หนักอึ้งมาตลอดทั้งวัน กลับเต้นแรงผิดจังหวะอย่างไม่มีเหตุผล ตรงหน้าเธอ… ชายร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวหน้ากากสีทองครึ่งหน้า รับกับแสงไฟอุ่นของห้องรับแขกจนดูเหมือนภาพลวงตา เขานั่งตัวตรงสงบนิ่ง ท่วงท่าคุ้นชินเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ทำให้เธอหยุดหายใจ…คือแววตาคู่นั้น ชีวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ สบเข้ากับดวงตาคมลึกที่เธอจำได้แม่นยำยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด แค่เสี้ยววินาที หัวใจเธอคล้ายถูกดึงกลับไปในวันที่เขายังยืนอยู่ตรงหน้า เป็นเขาใช่ไหม…? แววตาคู่นั้น ริมฝีปากทรงเดิม เงาสะท้อนท่าทางการนั่งทุกอย่าง แต่จะเป็นเขาได้ยังไง… ในเมื่อทั้งเขาและลูกน้องคนสนิท ก็หายสาบสูญไปจนไร้ร่องรอย โดนตัดสัญญาณทุกช่องทาง เหมือนตั้งใจจะหายไปจากโลกนี้ เธอก้าวช้าลง สองมือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจตีบแน่นด้วยความคิดถึง ความเจ็บ และความหวังที่ไม่ควรหลุดออกมา "คุณออกมานั่ง