ระยะห่างที่ไม่อาจเพิกเฉย

เสียงนั่นเหมือนถูกดีดสวิตช์ ม่านมุกสะดุ้งเฮือก หันหน้าขึ้นไปหาเขาแบบไม่ทันตั้งตัว แล้ว จมูกทั้งคู่ก็แทบจะชนกัน พรึบ! เธอชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้าง หน้าแดงวาบขึ้นมาเหมือนโดนไฟลวก “ค…คะ?” เสียงเธอสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง ดนัยเองก็ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นระยะใกล้เกินควร แต่ก็ยังคงจ้องเธอด้วยสายตาอ่อนลง อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ดนัยหรี่ตาลงนิดหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเธอยังทำหน้ามึนงงไม่หาย “คุณยังฟังผมอยู่ไหมครับ?” ม่านมุกสะดุ้ง หันมามองเขาเหมือนถูกดึงกลับมาจากอีกโลก “ค...ค่ะ!? ฟังอยู่ค่ะ ผู้จัดการ” ดนัยสูดลมหายใจ ก่อนกลับเข้าสู่ประเด็นหลัก “งั้นมาเข้าเรื่องเลยนะ ตอนนี้ผมอยากให้คุณ…ช่วยถามคุณชีวาให้ทีว่าเธอชอบรถสีอะไร” ยังไม่ทันที่เขาจะอธิบายต่อ หัวใจของม่านมุกก็ หล่นวูบ ลงไปถึงตาตุ่ม น้ำตารื้นขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ถึงขั้นจะซื้อรถให้ชีวาเลยเหรอ… เจ็บจัง… ทำไมมันเจ็บกว่าโดนต่อยอีกล่ะเนี