เขาขยับขาซ้ายเล็กน้อย แล้วออกเสียงต่ำ
“ช่วยประคองผมไป…แค่นั้น”
ชีวากัดริมฝีปากตัวเองแน่น รู้ว่าเขาเดินไม่ได้จริงๆ
จะปฏิเสธก็ทำไม่ได้
เธอเดินเข้าไปประคองเขาอย่างเก้ๆ กังๆ
“ค่ะ…เดี๋ยวฉันพาไปค่ะ แต่เดินช้าๆ นะคะ”
ควินจับมือเธอแน่นกว่าเดิมเล็กน้อย จนชีวาสะดุ้ง
“ผมจะเดินเร็วได้ยังไง คุณต้องคอยจับผมไว้ดีๆ ล่ะ
ถ้าผมล้ม…คุณจะได้ลำบาก”
ชีวาหันไปจ้องตาเขา
“ค่ะท่านประธาน!”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนยิ้มใต้หน้ากาก
“ผมพูดจริง”
น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความเจ้าเล่ห์จนเธอหน้าแดงทันที
เธอเลยได้แต่พยุงเขาเดินไป ทีละก้าว ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน และใกล้จนชีวาแทบหายใจไม่ออกเลยทีเดียว
ชีวาเหลือบมองขึ้นไปอย่างระวัง สายตาเธอสะดุดที่ลำคอเรียวยาวของเขา ลูกกระเดือกเด่นชัด… ใต้คอเสื้อ ยังโผล่รอยสักสีเข้มที่เธอเห็นแวบๆ ตั้งแต่เมื่อเช้า
มันคุ้นตามาก จนอดไม่ได้… แม้รู้ว่าการถามอาจจะดูเสียมารยาทสุ
