โรงพยาบาลเอกชนอัญญานั่งเงียบๆ อยู่มุมหนึ่งของห้องตรวจเธอสวมชุดเดรสหลวมสีครีม มือเรียวบางวางบนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเพียงเล็กน้อย แววตาเธอทอดมองนาฬิกาที่ผนังห้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า
วันนี้เธอนัดฝากครรภ์กับคุณหมอและบอกไลอ้อนให้มาด้วย แต่เธอนั่งรอจนเวลาผ่านไปชั่วโมงเขาก็ยังไม่โผล่หน้ามา สองชั่วโมงผ่านไปช้าๆ แต่หัวใจของเธอกลับยิ่งหนักอึ้งเขาไม่มา
เสียงในหัวเตือนเธอซ้ำๆ แต่เธอยังพยายามปลอบตัวเองบางทีเขาอาจจะติดธุระ บางทีเขาอาจกำลังเร่งมา บางทีแต่ในที่สุดความจริงก็ค่อยๆ กระซิบด้วยความเย็นเยียบว่าเขาเลือกที่จะไม่มา
เธอส่งข้อความไปเขาไม่อ่านไม่ตอบ โทรไปไม่รับสายและไม่มีคำตอบใดๆ ออกจากปากของเขา
อัญญาหยัดกายขึ้นอย่างเชื่องช้าเมื่อได้ยินเสียงพยาบาลเสียงครั้งที่สี่ ดวงตาเริ่มแดงก่ำแม้จะยังไม่มีหยดน้ำใสหล่นลงมา เธอเดินเข้าไปยังห้องรับฝากครรภ์ด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นอย่างคนที่ไม่มีอะไรให้คาดหวังอีกต่อไป
ไม
