ไลอ้อนเดินเตร็ดเตร่ไปมาอย่างน่าเบื่อคิดถึงคนที่รออยู่ที่บ้าน วันนี้เขาเข้าตรวจโกดังสินค้าแต่ดันมีเจ้ากรรมนายเวรเข้ามาก่อกวน
ปัง
สกายยิงปืนขึ้นฟ้าและทำสีหน้ายั่วยวนไลอ้อน ข้างหลังมีลูกน้องนับสิบชีวิตยืนเก๊กทำหน้าขรึมอยู่ สกายยังถือวัตถุสีดำไว้ในมือ
“มึงจะยิงทำมะเขืออะไร” เขาไม่เข้าใจว่ามันยิงทำไมเปลืองกระสุน
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงมองด้วยสีหน้าเรียบนิ่งก่อนที่ลูกน้องของคนทั้งสองคนจะหยิบปืนขึ้นมาจ่ออีกฝ่ายไม่แพ้กัน
“ไอ้เคนเอาปืนลง” เขาเดินไปเผชิญหน้ากับสกาย “มึงเป็นบ้าอะไรของมึง”
“ปืนลั่นวะ” สกายหัวเราะเบาๆ มีความสุขเวลาได้แหย่อดีตเพื่อนรัก มันหายหน้าหายตาไปหลายปีทำให้เขาเหงาจะแย่
“เดี๋ยวได้ลั่นใส่กระบาลมึง”
ไลอ้อนตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว
“โว๊ะ เดี๋ยวนี้ภาษาไทยแข็งแรงขึ้นนะมึงว่าแต่อ่านภาษาไทยออกยังวะ” สกายล้อเลียนไลอ้อนไม่เคยอยู่เมืองไทยมาก่อน ไม่เหมือนเขาที่เกิดที่เมืองไทย
“มึง
