โจเซฟยืนล้วงกระเป๋าอยู่หน้าบ้านไม้หลังเล็ก สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบบริเวณอย่างเงียบงัน บรรยากาศยามเย็นเงียบผิดปกติ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวแผ่วเบา เพียงไม่นานเขาก็ก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาในบ้านอย่างไม่รีรอ
“ใครมาเหรอคะที่รัก”
จัสมินที่กำลังเคี้ยวผัดเผ็ดกบอย่างเอร็ดอร่อยเงยหน้าถาม ดวงตากลมโตยังเปื้อนรอยยิ้มจากรสชาติอาหารที่เธอชอบ ไคเลอร์ไม่ได้ตอบในทันที แต่กลับรีบก้มหน้าเล็กน้อย สีหน้าตึงเครียด ก่อนเอ่ยเสียงเบาราวกับลมหายใจ
“ สวัสดีครับนาย…”
คำเพียงคำเดียวทำให้บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปทันที
โจเซฟก้าวเข้ามาในตัวบ้านท่าทีเรียบตึง แววตาเย็นเฉียบหยุดอยู่ที่ไคเลอร์ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปหาลูกสาวที่กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร
จัสมินเห็นใบหน้าของพ่อชัดเต็มตา ช้อนในมือแทบหล่นจากนิ้ว
“ป๊า!! ป๊ามาได้ไงคะ”
โจเซฟเดินมาหยุดตรงโต๊ะอาหาร สายตาคมสลับมองหน้าลูกสาวกับจานอาหารที่อยู่ตรงหน้า ที่ยังมีไอร้อนลอยข
