แอ้ด..
เสียงประตูเปิดออก จัสมินรีบลุกขึ้นอย่างมีความหวัง
“ม๊า…”
เธอรีบโผกอดอลิชาผู้เป็นแม่ หวังว่าจะช่วยอะไรเธอได้บ้าง
“ทานอะไรหน่อยนะ ม๊าเอาอาหารขึ้นมาให้ ”
แม่บ้านยกถาดอาหารไปวางบนโต๊ะ แล้วรีบเดินออกไป
“จัสไม่หิวค่ะ จัสอยากไปตามหาไคเลอร์ จัสเป็นห่วงเค้า ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง ป้าปัทบอกว่าไคเลอร์เจ็บหนัก แล้วไม่ได้ไปโรงพยาบาลด้วย ไคเลอร์ไปไหนคะม๊า..”
เธอยังไม่ละความพยายาม
“ ลูกใจเย็นก่อนนะ ที่ป๊าทำไปป๊าก็มีเหตุผลของป๊า ”
“ เหตุผลอะไรกัน ป๊าไม่เคยมีความรักรึไง ”
“ลูกรักไคเลอร์ขนาดนั้นเลยเหรอ ”
อลิชาเห็นอาการลูกสาวแล้วคิดว่าใช่
“ทำไมคะ จัสรักไคเลอร์มันผิดมากนักเหรอ มันน่าอับอายในสายตาป๊า มันทำให้วงศ์ตระกูลเสื่อมเสียขนาดนั้นรึไง ”
พูดไปก็น้ำตาไหลไป
“มันไม่ได้อยู่ที่ว่าถูกหรือผิดหรอกนะ”
ด้านในห้องเงียบลง มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆของคนแตกสลาย
“ลูกก็ต้องเข้าใจป๊าด้วย ป๊
