หมอสายรุ้งรีบเดินไปที่ตู้ไม้ข้างผนัง หยิบกล่องปฐมพยาบาลอย่างเร่งรีบ ก่อนจะกลับมาที่โซฟาแล้วนั่งลงข้างฟิลิกซ์ทันที
เธอเปิดกล่อง หยิบสำลี น้ำเกลือ และผ้าก๊อซออกมาวางเรียงบนโต๊ะเล็กตรงหน้า มือบางเอื้อมไปจับแขนของเขาอย่างระมัดระวัง สายตาโฟกัสอยู่ที่แผลตรงท่อนแขนเท่านั้น
“แสบหน่อยนะคะ”
เธอบอกเสียงเบา ก่อนจะใช้สำลีชุบน้ำเกลือค่อยๆเช็ดคราบเลือดออกจากแผล
ฟิลิกซ์ขมวดคิ้วนิดหนึ่ง แต่ก็ปล่อยให้เธอทำต่อไปเงียบๆ
แต่แทนที่จะมองแผล เขากลับมองใบหน้าของเธอแทน
“ถ้าผมมาไม่ทันวันนี้ หมอเคยคิดบ้างมั้ยว่าจะเป็นยังไง”
เขาพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ
มือของหมอสายรุ้งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา
ดวงตาของทั้งสองคนประสานกันทันที
“ทำยังไงได้ล่ะคะ หมอมีหน้าที่รักษาคนไข้ ชีวิตของคนสำคัญที่สุด”
เธอตอบพลางก้มลงทำแผลต่อ มือยังคงเบาและระมัดระวังเหมือนเดิม
“ฉันเองก็ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้เ
