ระหว่างที่กำลังเยี่ยมไข้
ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดออกอีกครั้ง
ร่างสูงของเจไดเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาคมกวาดมองคนบนเตียงเพียงแวบเดียว
ฟิลิกซ์ที่เอนพิงหมอนอยู่รีบยกก้มหัวทันที
“สวัสดีครับนาย”
เจไดพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินเข้ามาหยุดข้างเตียง มองผ้าพันแผลที่สีข้างของลูกน้อง
“เป็นยังไงบ้าง”
“ดีขึ้นเยอะแล้วครับนาย โชคดีที่กระสุนไม่ได้ฝังใน หมอเอาออกหมดแล้ว”
“อืม แผลแค่นี้พัก10วันก็น่าจะหาย ”
ฟิลิกซ์หยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแหยๆ
“แต่ว่า… นายครับ”
เจไดเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ผมขอพักสักหนึ่งเดือนได้ไหมครับ”
จัสมินที่ยืนอยู่ข้างๆถึงกับหลุดยิ้มกับความหน้ามึนของเขา เห็นฟิลิกซ์นี่แหละที่ทะลึ่งกล้าต่อรองกับพี่ชายเธอ
แต่เจไดกลับตอบทันที
“ได้”
ฟิลิกซ์ชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนสมองยังประมวลไม่ทัน
“จริงเหรอครับนาย!”
เขาดีดตัวขึ้นแทบจะครึ่งตัว สีหน้าตื่นเต้นสุดๆ
“จริงสิ”
เจไดตอบเรียบๆ
