คืนนั้น โจเซฟเดินไปที่โซฟา ก่อนทิ้งตัวลงนอนอย่างเงียบๆ
จัสมินมองแผ่นหลังกว้างของผู้เป็นพ่อด้วยสายตาอ่อนโยน ป๊าของเธอยอมถอย…ยอมปรับตัวเพื่อเธอจริงๆ
“นอนได้แล้วครับ พรุ่งนี้ยังต้องเก็บของอีก”
เสียงทุ้มของไคเลอร์ดังขึ้นใกล้ๆ
จัสมินยิ้มบาง ก่อนขยับตัวเข้าไปหนุนแขนแข็งแรงเหมือนเช่นทุกคืนที่ผ่านมา
“ฝันดีนะครับที่รัก…ฝันดีนะครับต้าวแฝดของป๊า”
มือใหญ่ลูบหน้าท้องเธออยู่แบนนั้น ไม่นานนัก หญิงสาวก็หลับสนิทในอ้อมแขนอุ่นนั้น
สองวันต่อมา
ข้าวของถูกจัดเตรียมเรียบร้อย รถสองคันจอดรออยู่หน้าบ้าน ก่อนออกเดินทาง หมอสายรุ้งยังอุตส่าห์มายืนรอส่ง
“โชคดีนะคะ คุณจัสมิน คุณไคเลอร์”
“ขอบคุณนะคะหมอ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ดูแลฉันมาตลอด”
จัสมินจับมือหมอแน่น “หมออยู่คนเดียว ต้องระวังตัวให้มากๆนะคะ”
หมอสายรุ้งพยักหน้า ดวงตาแดงระเรื่อ
“ใจหายเหมือนกันค่ะ…”
น้ำตาใสคลอจนต้องยกมือขึ้นเช็ด
“ฉันไปก่อนนะคะ ไว้เจอก
