เช้าวันต่อมา
ไคเลอร์ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เขารีบเดินตรงมาที่ห้องของฟิลิกซ์ด้วยความเป็นห่วง คิดว่าจะเข้ามาดูอาการแต่เช้า เผื่อว่าน้องชายไข้ไม่ลด จะได้รีบพาไปยังโรงพยาบาลในตัวอำเภอ
แต่ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาชะงักฝีเท้า
หมอสายรุ้งฟุบหลับอยู่ข้างเตียง แขนหนึ่งพาดไว้ใกล้ตัวคนไข้ ศีรษะหนุนอยู่กับท่อนแขนของฟิลิกซ์ เหมือนเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น คงเพราะเฝ้าไข้มาทั้งคืน
ส่วนฟิลิกซ์น่ะเหรอ…
เจ้าตัวลืมตาตื่นเรียบร้อยแล้ว ไข้ดูเหมือนจะลดลง สีหน้าดูดีกว่าเมื่อคืนมาก
เขาเหลือบมองที่ไคเลอร์ ก่อนจะค่อยๆยกนิ้วแตะริมฝีปากตัวเอง
“ชุ้ว..”
เป็นเชิงบอกให้เงียบ แล้วส่งสายตาบอกชัดเจนว่า ไม่ต้องรีบปลุกหมอ
ไคเลอร์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินถอยออกมาเงียบๆ
“หืม…ทำไมรีบตื่นครับ ”
พอเดินออกมาข้างนอก ก็เห็นจัสมินตื่นตามเขาขึ้นมาแล้ว
“วันนี้ฉันอยากแก้มือค่ะ
