“อากันย์ไปรับที่มหาวิทยาลัยค่ะ พอใจไม่ได้บอกให้อากันย์ไปรับนะคะ อากันย์ไปเอง”
“เธอจะบอกว่าเขาเป็นห่วงเธอถึงขนาดต้องเทียวรับเทียวส่งบ่อย ๆ เหรอ”
“อากันย์มีธุระแถวนั้นพอดี ก็เลยแวะรับพอใจติดรถกลับบ้านมาด้วยค่ะ”
“รู้สึกว่าคุณกันย์จะมีธุระแถวมหาวิทยาลัยของเธอบ่อยเกินไปแล้วนะ”
พอใจก้มหน้าหลบสายตาของวิภา เธอไม่เข้าใจว่าวิภาจะมาถามคล้ายจับผิดเธอแบบนี้ทำไม เพราะคนทำผิดมีชนักติดหลังแบบเธอร้อนรนไปหมดแล้ว
“ผมจะมีธุระที่ไหนมันเกี่ยวอะไรกับคุณหรือวิภา”
สองสาวที่อยู่ในห้องหันไปมองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกัน พอใจสบตาคมดุแล้วรีบก้มหลบ ส่วนวิภาเบิกตากว้างตกใจ แต่ก็พยายามเก็บอาการโดยฝืนยิ้มให้คนถาม
“เอ่อ...ภาก็ไม่ได้ว่าอะไรค่ะ ภาก็แค่เข้ามาชวนพอใจพูดคุยผ่อนคลาย เห็นว่ากำลังอ่านหนังสือสอบ ภากลัวว่าพอใจจะเคร่งเครียดมากเกินไป”
กันย์ไม่สนใจสิ่งที่วิภาอธิบาย เขาหันไปมองคนที่เอาแต่ยืนก้มหน้า
“เอาหนังส
