“เอ่อ...เปล่า” ปากบอกว่าเปล่า แต่ตาก็ยังมองหาไปทั่วบ้าน
“เปล่าอะไรของมึง ก็เห็นอยู่ว่ามองไปทั่วบ้านกูเนี่ย”
จอมมองหน้าเพื่อน เขากระแอมในลำคอ
“ปิ่นไปไหน มาตั้งนานแล้วไม่เห็น”
“ปิ่นไปที่ลานหินริมลำธารจ้ะ” นุ่มตอบแทนผัว
“ลานหินริมลำธาร ปิ่นยังเด็ก ไม่ควรไปแถวนั้น” จอมพูดเสียงแข็ง
สองผัวเมียมองหน้ากันยิ้ม ๆ ก่อนที่ชมจะเป็นคนบอกเพื่อนว่า
“นี่มึงคิดว่าหลานกูจะเป็นเด็กตลอดไปหรือไง วันนี้ปิ่นมันอายุครบ 17 แล้ว มันสางผม ทัดดอกไม้ป่า รัดผ้าคาดอก กับผ้าถุงผืนใหม่ออกจากบ้านไปแต่เช้าแล้ว หลานกูเป็นสาวแล้วโว้ย !”
เจ้าของบ้านมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ เมื่ออยู่ดี ๆ คนที่เพิ่งมาถึง นั่งก้นยังไม่ทันอุ่นก็ลากลับบ้านเสียแล้ว
เมื่อรู้ว่าปิ่นแก้วไปไหน จอมก็แทบกระโดดลงจากบ้านเพื่อน เขาเดินเร็วไปทางลานหินริมลำธาร หัวอกหัวใจเต้นแรง ทั้งยังร้อนรน สองขาก้าวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นวิ่ง วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต
