น้ำเสียงสั่นเจือเสียงสะอื้นของเด็กสาวทำให้ภัทรยิ้มเอ็นดู
“ไม่ตายหรอกน่า ใครจะทำจนเมียตายกันเล่า” ภัทรว่าเสียงกลั้วหัวเราะ เขาจูบกระหม่อมเธออีกหลายครั้งอย่างมันเขี้ยว แล้วกอดเธอไว้นิ่ง ๆ กระทั่งเด็กสาวผ่อนคลายและหายสะอื้น
คำว่าเมียที่เขาเรียกเธอเมื่อครู่ และความอบอุ่นที่แนบกายอยู่ทำให้เด็กสาวอุ่นซ่านไปทั้งใจ แต่พอนึกถึงบทรักบทสวาทเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านไปเมื่อครู่ แก้มสาวก็เห่อร้อนและซับสีเลือดขึ้นมาทันใด
“คุณภัทรขา” กะเพราเรียกเขาขณะที่ยังซุกหน้ากับอกกว้าง
“หืม...”
“คุณภัทรจะให้หนูเป็นเมียไปนานแค่ไหนคะ”
คำถามของเด็กสาวทำให้คนถูกถามขมวดคิ้วมุ่น เขาเข้าใจคำถามของเธอ และเพราะเข้าใจนี่แหละ จึงทำให้เขาถึงกับต้องถอนหายใจ
เมื่อคนที่กอดเธออยู่ไม่ตอบคำถาม แถมยังถอนหายใจคล้ายรำคาญ กะเพราจึงนอนนิ่ง เธอไม่ควรคาดหวังกับความสัมพันธ์นี้ เขาเป็นเจ้านาย เธอก็แค่เด็กสาวในบ้าน ที่เขาทำไปเมื่อครู่ก็แค่คว
